Woensdag 7 augustus 2013

Bolsena – Tre Croci - thuis

Ik moet nog alles inpakken, dus ik sta gewoon weer vroeg op. Ik heb nog steeds spinnenangst, dus voordat ik naar de wc ga en ga douchen inspecteer ik de badkamer minutieus. Gelukkig, niets te zien, althans niet van die grote.
Ik geef de sleutel af aan Simonetta. Ze is nog niet aangekleed en lijkt wat geïrriteerd dat ik haar stoor. Sorry, hoor.

Bolsena

Ik heb de bus van 8.55 uur naar Viterbo. Vanaf het busstation loop ik naar het oude centrum van Viterbo. Ik loop door de Corso Italia om bij het ‘Gran Caffè Schenardi’ mijn tweede ontbijt te nemen. Een schitterend gebouw dat al eeuwen dienst doet als eetgelegenheid. Balen, het is wegens vakantie dicht. Vorig jaar was het ook al dicht, maar toen vanwege een verbouwing. Daarom maar bij een andere bar wat gedronken. Ik moet zo’n twee uur zien te overbruggen. Op het station koop ik een treinkaartje tot Vetralla. Ik weet niet goed of ik een kaartje tot Fiumicino kan kopen en dan in Vetralla kan uitstappen. En mijn Italiaans schiet tekort om dat te vragen. Ik koop wel twee kaartjes. De trein stopt nog maar een paar keer per dag in Tre Croci, daarom rijd ik door naar Vetralla.

Daniela staat me op het station op te wachten. Wat is het leuk om haar weer te zien. Mijn tweede treinkaartje koop ik bij een edicola in Vetralla. Dan gaan we nog even water halen bij een stadstap. Ook hier speelt het waterprobleem. Deze ziet er echter wat amateuristischer uit dan die in Bolsena. De vraag is of de arsenicum en fluor daadwerkelijk uit het water zijn gehaald, maar de mensen hebben geen andere keuze. En voor een redelijke plaats als Vetralla is dit de enige tap die er is. Soms sta je dan ook in de rij. Daniela legt het probleem verder uit en relativeert het ook wat. Aan de ene kant drinken mensen al jaren dit water; aan de andere kant blijkt het aantal kankergevallen ook hoger te liggen. Maar ja, je hebt wel te maken met Italië en zijn wanbestuur. De burgemeester van Vetralla bijvoorbeeld had wat geld verduisterd. Er zijn weer verkiezingen en hij wordt gewoon weer gekozen. Ik, maar ook Daniela, begrijpt dat niet. De reden die mensen noemen is dat ze deze man kennen. Maar hij heeft geld achterover gedrukt. Dat klopt, maar de andere kandidaat kennen we niet. Dan kun je hem toch het voordeel van de twijfel geven? Maar nee, zo redeneren Italianen niet. Onbegrijpelijk. Het feit dat Berlusconi is veroordeeld, lijkt ook geen verandering te brengen. Het ziet ernaar uit dat hij er op een of andere manier wel onderuit komt. Bovendien levert het hem weer publiciteit op. Ik zeg tegen Daniela dat ik nogal wat mensen gesproken heb die tegen Berlusconi zijn. Hoe kan het dan dat hij altijd weer wint. Spreek ik de ‘verkeerde’ mensen, wordt er gesjoemeld met de uitslag? Dat laatste zou kunnen, maar de kans is ook groot dat men er niet voor uit durft te komen op Berlusconi te stemmen. Woord en daad zijn niet gelijk. Wat dat betreft is en blijft het een heel vreemd land. Henk blijkt zich als rechtgeaarde Nederlander zich hier enorm over op te kunnen winden. Daniela is dan meer Italiaans. Het stoort haar zeker minstens net zo, maar het heeft geen zin om je erover op te winden, en dus laat je het gelaten over je heen komen. Ik heb gemerkt dat dat inderdaad de houding van veel Italianen is. Bij niet-functionerende kaartautomaten, treinen die te laat zijn, overstappen die niet op elkaar wachten, kortom over alle irritaties die ik soms heb, wind ik me enorm op. Ik heb de neiging om bijna te gaan schreeuwen. De reactie van Italianen is altijd gelaten. En dat is waarschijnlijk ook de beste reactie. Aan de andere kant, dan weet je zeker dat er niets verandert.

We rijden naar Tre Croci, waar Henk en Robin ook thuis zijn. Ze zijn tomaten aan het pureren. De sap wordt uit de tomaten geperst; de puree wordt gekookt, een paar takjes kruiden in de fles, puree erbij, deksel erop en 15 flessen zijn klaar. Dat doe je zo’n vijf keer per jaar en dan heb je voor een dik half jaar genoeg puree. Wat heerlijk om dit te maken. Ik kan me zo voorstellen dat je zo wel de zomer doorkomt. Beetje frutten in de tuin, beetje kokkerellen, best aangenaam.

Een beetje beroepsdeformatie is het wel natuurlijk, maar ik merk dat ze Italiaanser zijn geworden. Spraken ze vroeger echt altijd alleen maar Nederlands, hoor ik nu de Italiaanse zinnen ertussendoor. Logisch natuurlijk, dat kan ook bijna niet anders. Maar dat heeft wel gevolgen voor de beheersing van het Nederlands. Misschien nog niet zo zeer voor Henk, maar wel voor Daniela en zeker voor de kinderen. Hou op zeg, het is vakantie.
Daniela en Henk hebben twee boeken gekocht: één voor henzelf en één voor in het appartement. Ook Henk en Daniela merken overigens dat het crisis is. Het appartement is niet de hele zomer verhuurd. Daniela is nog steeds erg onder de indruk van mijn prestatie. Ze heeft zelfs Andrea Vreede benaderd en over mij verteld. Maar die was niet erg geïnteresseerd. Dat komt waarschijnlijk omdat Andrea Ineke Spoorenberg kent, die ook in 2010 in haar eentje naar Rome is gelopen en daar een boek over heeft geschreven. Dan kan Daniela wel zeggen dat het heel bijzonder is, maar voor Andrea ben ik dan al de tweede in korte tijd. Toch jammer; zou leuk zijn geweest.

En natuurlijk eet ik weer heerlijk. Voordat we het in de gaten hebben is het al bijna 15.00 uur. Ik moet weg. De volgende trein gaat pas twee uur later. Ik neem afscheid van iedereen en Daniela brengt me naar het station. Ik reis voorspoedig naar Roma Tiburtina. Daar moet ik nog aan apart treinkaartje naar het vliegveld kopen. Beetje lastig als er weer eens meerdere automaten stuk zijn en het loket gesloten is. Maar goed, ik heb redelijk de tijd, dus dat komt goed.

Op het vliegveld ga ik eerst wat eten. De broodjes bij de Autogrill zien er wel aardig uit. Ik bestel en ga aan een tafeltje zitten. Blijkt dat dat niet mag. Ook op de luie stoelen mag ik niet zitten. Ik mag alleen hangen aan de bar. Als mijn broodje klaar is, is mijn thee er nog niet. Die moet ik ook bij de bar bestellen. Ik begrijp er geen drol van. Overal zijn de regels anders en op dit moment irriteert het me mateloos. Chagrijnig bestel ik een thee, eet het broodje staand op, zeg niets tegen het personeel, laat de rommel liggen en vertrek weer. Enorm kinderachtig natuurlijk, maar nu ben ik helemaal klaar met die Autogrill. Dit is echt de laatste keer dat ik er kom.

In het vliegtuig lees ik wat. En ik kom voorspoedig op Schiphol aan. De trein komt er net aan als ik het perron op kom; dat is mazzel. En dan ben ik weer thuis. Het einde van weer een paar heerlijke weken Bella Italia. Wanneer kan ik weer?