Woensdag 31 juli 2013

Gubbio

Gezellig, vannacht een krolse kat onder mijn raam. Jemig, wat kunnen die beesten een lawaai maken. Weer een uitstekend ontbijt. Ik heb echt nog nooit zo vaak een goed vullend ontbijt gehad zeg. De verse brioche is nog warm. Mjammie.
Ik heb dan wel een kaart van Gubbio, maar ik heb geen idee wat ik er allemaal kan zien. En alle 40 nummertjes aflopen, lijkt me wat veel. Bij de VVV dus maar even vragen wat de hoogtepunten zijn.
Eerst naar de Franciscaanse kerk met zijn bijzondere achtkantige toren. Er is net een mis gaande, ik kom later wel terug.
Ik loop een rondje door de stad. Er zijn twee liften die je naar boven brengen. De eerste lift heb ik vrij snel gevonden. Door een gang en op het moment dat ik er instap, stap ik net zo snel weer terug. Hè bah, ik wil helemaal niet met de lift. Zo meteen blijft hij steken. Sta ik daar in het donker. Nee hoor. En ik loop weer terug door de gang naar buiten. Mens, stel je niet aan. Nou ja, wat zal ik moeilijk doen. Hm, lopen is gezond hè. De trappen naar boven blijken dan ook nog helemaal niet zo veel te zijn. Waarom zit hier eigenlijk een lift? Naar de tweede lift ga ik al niet eens op zoek. Ik loop door de straatjes en kom bij het Palazzo Ducale uit. Daar is een museum in gehuisvest. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat er te zien is, maar ach, wat maakt het uit? De binnenplaats is mooi. En in eerste instantie lijkt dat dan ook alles. In de zalen hangen schilderijen, maar je hebt er nog nooit zo veel zo dicht op elkaar gezien. Niet of nauwelijks uitleg bij wat je moet zien, en echt fraai vind ik ze niet.

Heel veel schilderijen

Het allerlaatste zaaltje is naar mijn idee de grootste schat van het hele museum. De wanden van het kamertje zijn volledig met hout ingelegd en dateert van eind 15^e eeuw. Dit is echt prachtig. De voorstellingen lijken driedimensionaal. En je kan er met je neus bovenop zitten om alles tot in detail te bekijken.

Houtinleg

Dat vind ik altijd zo vreemd, maar ook leuk, aan kleinere musea in Italië. Er is nauwelijks bewaking, je mag overal foto’s maken, er hangen geen koorden of iets dergelijks voor zodat je op afstand blijft, en je bent er heel vaak een van de weinige bezoekers. Dit keer was er één andere bezoeker. En toch wel weer tevreden stap ik het Palazzo weer naar buiten. Bij een geinige bar met uitzicht drink ik een kopje thee. En verder de stad verkennen. Ik vind het een leuk stadje: leuke straatjes, oud, rustig, prima sfeer.
Ik kan met een funivia, een kabelbaantje, omhoog naar een kerk. Aan de ene kant wil ik eigenlijk lopen. Het is mijn eer te na, ik vind lopen leuk, en zo ver zal het niet zijn. Aan de andere kant vind ik funicolares en dus ook een funivia. helemaal geweldig. Hm, toch maar de funivia. En het is inderdaad ge-wel-dig. Dit is niet een treintje waarmee je omhoog gaat. Dit is een kleine metalen mand waarin je net met zijn tweeën in kunt staan. Beetje lastig om niet al te lomp dat mandje in te komen, maar dan begint het avontuur.

Ik in het mandje van de funivia

Ik sta nog net niet te springen, maar ik kan de enorme lach van mijn gezicht niet weghalen. Ik vind dit zo ontzettend leuk. Het uitzicht is fantastisch; ik weet van gekkigheid niet waar ik moet kijken. Vanaf de berg kan ik de weg zien waar ik gisteren gelopen heb. Ik zie de fabriek van Casamorcia, de zonnebloemvelden en die nieuwe weg waar ik over een greppel heen moest springen. Je moet trouwens geen hoogtevrees hebben. De rit duurt wel zes minuten. De berg, Monte Ingino is 908 m hoog; het eindpunt van de funivia ligt op 800 m. Gubbio zelf ligt op zo’n 500 m. Het traject is 616 m; je stijgt zo’n 270 meter; de funivia bestaat inmiddels meer dan 50 jaar. Boven ligt de kerk van Sint Ubaldo, de stadsheilige van Gubbio. De kerk is niet heel interessant. Maar de ‘Ceri’ van Gubbio worden er bewaard. Dit zijn drie grote en zware houten ‘kaarsen’. Er wordt jaarlijks op 15 mei met de Ceri 4,6 km door de straten van de stad gerend. Die Ceri zijn volgens mij loodzwaar en er wordt echt hard mee gerend. Het schijnt dat je zo hard moet rennen als je kunt. Elke Cero wordt door een man of tien gedragen. En ga ìk met de funivia omhoog naar de kerk, met de Ceri wordt de berg rennend beklommen. Ik denk dat het wel een spektakel is. Op een video heb ik er beelden van gezien.

Ceri

Ik haal bij de kerk een stempel voor mijn pelgrimspaspoort. Wat wel grappig is, is dat ze zelf eek kleine pelgrimsroute hebben gemaakt. Als je de hele route loopt (je mag alleen of heen of terug met de funivia) en vier kerken bezoekt en stempels verzamelt, krijg je een ‘diploma’. Ik vind het wel grappig. Het is natuurlijk een beetje een slap aftreksel van mijn pelgrimstocht, maar als ik toerist was geweest, had ik de route gelopen Want het idee vind ik erg leuk.
Met even veel plezier ga ik weer in het mandje terug naar beneden. Ik heb echt de dag van mijn leven. Dan maar eens een lunch halen; een broodje met everzwijnsalami. Dat eet ik, nog nagenietend van mijn kabelbaantje, lekker in de schaduw op de trap van het Palazzo Podesta (nu het gemeentehuis) op het Piazza Grande op. En ik heb uitzicht op het Palazzo dei Consoli (begin 14^e eeuw).

Palazzo dei Consoli

Dit ligt werkelijk schitterend in de zon; hier is het gemeentemuseum in gevestigd. Dat ga ik vanmiddag maar eens bezoeken. En het blijkt een leuk museum te zijn. Hier liggen de zeven bronzen tabletten met oud-Umbrische (Etruskische) en nieuw-Umbrische (Romeinse) inscripties. Deze zijn uit de eerste of tweede eeuw v. Chr. In de uitleg worden de verschillen en overeenkomsten in talen uitgelegd; voor een linguïst altijd leuk. Voor Umbrië en Gubbio zijn deze tabletten in historisch opzicht van groot belang. Maar er zijn meer leuke dingen. En het palazzo is leuk. Door kruip-door-sluip-door gangetjes kom je in een volgende zaal of ruimte. Er zijn mooie fresco’s.
Ik blijf wat door de stad struinen. Winkeltjes in, bij een bar wat drinken, ijsje eten, ik vermaak me wel in dit stadje. Een van de winkeltjes heet ‘Lacio Drom’. Dat betekent goede reis, buon cammino. En omdat ik net verteld heb dat ik vandaag voor het eerst iets kan kopen, omdat ik niet meer wandel en het dus mee kan nemen in mijn rugzak, vind ik het een extra mooie naam. De winkelmevrouw wil alles van mijn wandeling weten en is helemaal onder de indruk. Ook haar man vindt het geweldig. Wat een vriendelijke mensen, en wat een leuke winkel.

Achtkantige toren Franciscanerkerk

Daarna nog een keer naar de Franciscaner. Er zijn een paar mooie fresco’s en ik kan er zelf een stempel in mijn pelgrimspaspoort zetten. De toren overigens is ook bijzonder; die is achthoekig.

Mijn pelgrimspaspoort

Nu kan ik ‘s avonds wel in het hotel eten. Door de hele stad zie ik truffels liggen. En ik weet eigenlijk niet hoe truffels smaken, daarom neem ik nu pasta met truffelsaus. Zeker lekker, maar het gaat snel tegen staan.

Truffels te koop

De ober heeft het verkeerd begrepen en ik krijg een halve liter wijn in plaats van een kwart liter. Ik word nog alcoholist. En als dolce neem ik panna cotta met rode vruchtensaus.

Naast mij zaten er een Amerikaans meisje en een Italiaanse jongen. Hoe die elkaar ooit gevonden hebben, geen idee. Maar hij geniet van het goede leven en zij vindt niks lekker. Kijk, dat je niet alles lekker vindt, is niet zo erg, maar dat je niets lekker vindt, wordt wel een beetje lastig. Zo’n relatie kan natuurlijk nooit lang stand houden. Ik heb me er wel mee vermaakt. Om te beginnen houdt ze niet van wijn. Maar ze vindt de lasagne ook niks. Veel te veel pasta en geen groente. Kan niet gezond zijn. En ze houdt ook niet van vlees. Vol trots heeft hij een Bistecca alla Fiorentina uitgezocht. Dat is volgens hem het meest delicate stukje vlees dat er is. En ze vindt het niks. Om te beginnen is het te rauw en ten tweede zitten er vetrandjes aan. Met lange tanden eet ze één stukje op en laat de rest liggen. Er ligt een flinke lap van 500 gram schat ik. Die gooi je natuurlijk niet weg. En dus legt de jongen de hele lap op zijn bord en werkt het in zijn geheel naar binnen. Zij eet alleen brood en aardappels.
Mij heeft het allemaal weer uitstekend gesmaakt. Het was alleen een beetje veel. Burp.