Dinsdag 6 augustus 2013

Bolsena

Inmiddels heb ik bijna dag en nacht de airco aan, maar hij heeft één keer 27 graden aangewezen en daaronder nog nooit. Ik lig dus weer te zweten in mijn bed. Moet dan ook nog naar de wc. Ik stel dat elke keer zo lang mogelijk uit, bang dat ik familie spin weer tegenkom. En zo sta ik al voor 7.00 uur klaar, ben gedoucht en aangekleed en zit heerlijk koel buiten in mijn tuintje. Oma is nog niet wakker, maar de overbuurvrouw al wel. Die heeft haar beddengoed al buiten hangen. De ochtend is toch echt het mooiste moment van de dag; de geluiden zijn anders, de kleuren zijn anders, het is nog stil en het is koel.

Vandaag is er markt. Altijd leuk om in het buitenland naar de markt te gaan. Ik ga niet eerst brood halen en thuis ontbijten. Ik drink thuis een lekker kopje thee en ga daarna heel Italiaans in de bar ontbijten. Hm, niet helemaal Italiaans, want ik neem niet een brioche met een cafè of een cappuccino, maar met thee. Heel raar natuurlijk, maar het moet nog wel een beetje lekker zijn. Ik ben nog iets te vroeg voor de markt; ze zijn nog aan het uitpakken. Maar in de bar is het druk. Wordt deze ’s ochtends altijd bevolkt door mannen. Als het markt is, zijn de vrouwen in de meerderheid.

Ik heb niet zoveel eten meer nodig, en ik kan het niet allemaal meenemen, maar het liefst koop ik me hier scheel aan kaas, olijfolie, porchetta, en alle heerlijke verse en rijpe groenten en fruit. Ik koop alleen een stukje pecorino. Ik vraag om ‘molto piccanto’. Mijn vader is liefhebber van schapen- en geitenkaas; in tegenstelling tot mijn moeder die daarvan gruwt. Na denk ik wel drie keer de markt over gelopen te zijn, ga ik nog maar eens naar een bar, mijn lunch kopen en terug naar huis.

Het plan was om vanmiddag naar Montefiascone te gaan. Dat is een klein stadje, en een van mijn favorieten in de buurt. Klein, binnen tien minuten ben je van de ene kant naar de andere kant gelopen, op een heuvel met mooi uitzicht over het meer, nog niet zo toeristisch als Bolsena. Bovendien is in Montefiascone een paar maanden geleden een pelgrimsbeeld onthuld; het is nog 100 km lopen van Montefiascone naar Rome. En dat beeld wil ik eigenlijk wel even zien. Ik moet dan wel wachten tot een uur of drie/vier, omdat er eerder geen bus gaat en alles dicht is. En als het dan zover is, heb ik eigenlijk geen zin meer om te gaan. En dus trek ik mijn zwemkleding weer aan, neem mijn mini handdoekje mee en loop richting het meer. Heerlijke temperatuur, lekker afkoelen en weer een klein uurtje rondjes zwemmen. Na afloop natuurlijk hetzelfde probleem als gisteren. Nat weer in mijn kleren waardoor ik eruit zie alsof ik het in mijn broek gedaan heb.

Door naar Montefiascone te gaan, had ik bedacht om daar bij de hippe bar een aperitief te nemen. Dat gaat nu niet door, dus ga ik in Bolsena op zoek. Er is een wine bar, maar de eerste keer dat ik er langsloop zitten er wat rare figuren en de tweede keer zit er helemaal niemand. Hm, weet niet of dit wel de juiste bar is. Dan eerst maar bij een gewone bar wat gedronken. Deze bar ligt naast de kerk van Santa Cristina en het nonnenklooster waar pelgrims kunnen slapen. Bij de bar zie ik dat het klooster internet heeft. Ik probeer met de iPhone verbinding te maken, maar ja, wat is het wachtwoord? En ineens ben ik ervan overtuigd dat dat Ave Maria is. Even proberen. Helaas. Santa Cristina dan? Ook niet. Zou ook wel erg toevallig zijn als ik hun wachtwoord weet. Ik moet een beetje om mezelf lachen. Toen ik drie jaar geleden in Bolsena kwam, was het helaas vol en heb ik in een B&B overnacht. Toen Matteo, Glenda en ik er aanbelden, deed een non open die letterlijk tot mjin navel kwam. En ik zie haar weer. Ze komt net aanlopen. Oh, wat zou ik haar graag aanspreken en even mee naar binnen gaan.
Ik ga nog even de kerk binnen. Een paar dagen geleden was er een mis gaande, waardoor ik het schilderij van Cristina niet kon zien; ik hoop dat nu wel te kunnen bekijken. Maar er is weer een mis. Jammer. En omdat ik het nu zonder aperitivo moet doen, ga ik maar weer bij Del Borgo Dentro eten. Is overigens geen straf hoor. Veel te vroeg, ik ben de eerste, maar dat vinden ze niet erg. Die rare toeristen eten altijd veel te vroeg.

Niet drinkbaar

 

Wel drinkbaar

 

Bolsena

 

De drie kerken van Santa Cristina

Als ik weer thuis ben, ga ik eerst betalen. Ik heb e-mailcontact met Marta, maar ik heb haar nog niet gezien. En de meneer die mij het appartement heeft laten zien, heb ik ook niet meer gezien. Geen idee ook wie dat was. En eigenlijk weet ik niet precies wie waar woont. Gisteren heb ik ook boven mij leven gehoord. En dus loop ik naar een deur en roep ‘buona sera’. Maar niemand die me hoort. Ik roep nog maar eens; ik zie een mevrouw televisie kijken. Het lukt me niet om boven de tv uit te komen. Maar als ik nog een keer ‘buona sera’ roep, slaat de hond aan. Ik schrik me alweer lam. Luciano en Simonetta horen het dan natuurlijk ook. Ze zijn nog aan het eten, maar ik moet meteen binnen komen. Of ik ook wil eten, of wat wil drinken. Ik heb net gegeten, dus doe alleen maar wat drinken en de wijn komt op tafel. Pff, ik word hier echt nog een keer een drankorgel. En zo zit ik er een tijd. Luciano en Simonetta blijken de ouders van Marta te zijn; oma is de moeder van Simonetta. Marta is voor haar studie/werk in Perugia. Ik had begrepen dat ze daar één dag zou zijn, maar ze is daar de hele week. Luciano spreekt een beentje Engels, dus als ik er even niet uitkom in het Italiaans, kan ik het in het Engels uitleggen. Luciano is een vriendelijke man; Simonetta moet even ontdooien. Ze is inderdaad zangeres en organiseert het muziekfestival van Bolsena dat eind augustus plaatsvindt. Als ik afreken, krijg ik haar cd met operastukken van Puccini. Wat enorm leuk. Ik hou helemaal niet van opera, maar dit kan ik toch wel waarderen. Er blijken mooie stukken op te staan (ook een paar lelijke overigens).

En oma is helemaal blij om me te zien. Ik ben altijd vroeg op, en zij ook. Ja, zeg ik. De ochtend is het mooiste moment van de dag. Ja, dat vindt zij ook. Wat een lief mensje. En ze komt met een Italiaans gezegde; iets met een mond en met goud. Als ik in bed lig dringt het pas tot me door dat het gezegde gelijk is aan het Nederlandse: ochtendstond heeft goud in de mond. En zo is het.