Everdiene loopt van Canterbury naar Rome: VIA FRANCIGENA DEL SUD 2014 CEPRANO

WOENSDAG 7 MEI 2014

Van: Thuis

Via: Rome
Naar: Ceprano

Jemig, ik geloof dat ik niet eerder zo stressy op vakantie ben gegaan. Vorige week nog aan mijn onderzoek gewerkt. Dinsdag naar kantoor met de hele dag alleen maar overleggen en om 17.00 uur dan eindelijk de nieuwsbrief naar de scholen uit met de vraag de enquêtes voor mijn promotieonderzoek in te vullen. Het is gelukt. Nu maar hopen op veel reacties.

Woensdagmorgen mijn rugzak inpakken, geen tijd meer voor het wegdoen van mijn afval, de afwas en nog wat van die huishoudelijke klusjes. Gelukkig willen mijn lieve ouders dat voor me doen. Zij zijn een van weinigen die begrijpen hoeveel tijd en energie het ontwikkelen van de vragenlijsten hebben gekost en hoe de deadline in mijn nek gehijgd heeft, en ook hoe mijn perfectionisme me soms enorm in de weg zit.
Maar goed. Hij is verstuurd en ik ben klaar om op vakantie te gaan.
Ik loop de Via Francigena del Sud, van Rome naar Brindisi, en dan uiteindelijk door naar Jeruzalem. Ik volg een aantal groepen op Facebook en de VF del Sud mag geen VF del Sud heten. Historisch gezien slaat dat nergens op. Ik zou hem Jerusalem Way moeten noemen. Maar vooralsnog ben ik helemaal niet van plan om naar Jeruzalem te lopen. Eerst Brindisi maar eens halen. Vorig jaar ben ik van Rome naar Ceprano gelopen. Dit jaar start ik dus in Ceprano, met het plan om tot Benevento te lopen.

Het begint lekker, want ik heb vertraging met de trein. Zoals mijn vader sms’t: ik hoop niet dat dat een voorbode is voor de rest van de reis. Hm, helaas wel. Ik heb namelijk ook 30 minuten vertraging met het vliegtuig. Dat schiet lekker op zo. Vanaf Fiumicino airport moet ik met de trein naar Termini, overstappen en met de trein naar Roccasecca om weer over te stappen. En op dat traject heb ik ook weer vertraging, waardoor ik mijn aansluiting mis. Dat betekent 45 minuten wachten op de volgende trein. Dat voelt een beetje onnozel, omdat ik nog maar 10 minuten hoef tot mijn eindbestemming, Ceprano. In Ceprano had ik de hoop een taxi te kunnen nemen, maar die staat er niet. Nou ja, dan maar lopen.

Wat zijn de bloemen weer mooi

Het is ongeveer 3 km naar mijn gereserveerde hotel iets buiten het centrum. En na een tijdje begin ik het te herkennen. Ik herinner me van vorig jaar dat ik vond dat er geen eind aan de straat kwam. En de nummering liep zo beroerd dat toen ik dacht dat ik er bijna was, ik er nog helemaal niet was. Nu vind ik de weg helemaal niet zo lang. Ik ben er voordat ik het in de gaten heb.

Ik heb een kamer gereserveerd en ik zit nu in het gerenoveerde deel. Vorig jaar hadden ze me in het oude deel weggestopt. Maar nu dus alles nieuw; je ruikt de verf nog bijna. Hè, dat is toch wel fijn.

Mijn gepimpte hotelkamer

Ik heb gelukkig ook internet en kan even mijn werkmail checken of er nog vragen zijn over de vragenlijsten. En die zijn er. Er zijn twee mensen die aangeven vast te lopen in de enquête. Ik begrijp al wat er aan de hand is en verander het. Hè, wat baal ik hiervan. Dit had ik kunnen voorkomen. Nou ja, het goede nieuws is dat na één dag al 35 ouders, 8 leerlingen en 15 leerkrachten de enquête hebben ingevuld. En dat vind ik heel veel; ik ben er helemaal onder de indruk van. Daar maar aan vast houden en de mailers een vriendelijk antwoord terugsturen. Door dit gedoe eet ik pas om 20.30 uur, veel later dan de bedoeling. Ha ha, en dan ben ik nog steeds de eerste. En het moet wel even gevierd worden natuurlijk; laat de wijn maar komen. Geestig, ik zit aan precies hetzelfde tafeltje als vorig jaar, en dezelfde ober is er ook. Ook opa zie ik weer rondschuifelen; oma mis ik nog. Even een foto van spijs en drank aan Heleen (die net online is via Facebook) en Max (via de mail) sturen. De jaloerse blikken komen al terug.