DONDERDAG 8 MEI 2014

Van: Ceprano
Naar: Piedimonte San Germano
Afstand: 26 km

Vannacht weer vrij lang wakker geweest omdat ik het te warm had. Gevolg: ik schrik me lam als de wekker ‘s ochtends om 7 uur gaat. Toch maar niet te lang in bed blijven liggen, want ik heb vandaag een redelijk lange tocht voor de boeg. En ik ben de afgelopen weken nauwelijks achter mijn computer vandaan geweest, dus ik heb de conditie van een bejaarde. En zo ontbijt ik iets over half 8. Ik ben absoluut niet de eerste.

Jemig de pemig. Het lijkt wel een kleine banketbakkerij. Allerlei koekjes en taarten, in soorten maten: chocoladetaart, chocoladecake, appeltaart, crostini, onherkenbare cake, soort lange vingers, het kan niet op. Allemaal erg lekker, maar ik krijg acuut pukkels van zoveel suiker. Ik houd het dus bij een brioche, drie kleine stukjes taart en de lange vinger moffel ik in mijn tas voor onderweg.
En zo ga ik op pad. Het was even zoeken naar het goed inpakken van mijn rugzak. Bij een supermarktje een broodje kaas en water ingeslagen. En dan echt weg. De beschrijving is duidelijk, mijn provisorische gps werkt, dus ik vind eenvoudig de goede route. Een man op een fiets waarschuwt me voor hoog water. Als ik het goed begrijp over een 3 à 400 meter. Ik moet oppassen en echt voorzichtig zijn. Het is gevaarlijk hoor. Daarna volgt er nog een verhaal, dat ik niet kan volgen. Hij heeft het over Roccasecca. Daar ben ik gisteren met de trein doorgekomen, maar staat nu niet op mijn kaartje, dus waarom hij dat noemt begrijp ik niet helemaal, maar goed. Ik lach vriendelijk terug, bedank hem hartelijk en ga weer verder. Onderweg staan er hier en daar wel grote plassen, maar ze zijn minder groot dan ik dacht. Vanwege de klei is het erg glibberig, maar je kunt er redelijk omheen lopen. Zo gevaarlijk was het nou ook weer niet.
De zon schijnt, het is heerlijk weer, niet te warm. Ik begin ervan te zingen. Lopen is toch echt een ontspannende bezigheid. Oké, de enquête en de vragen schieten nogal eens door mijn hoofd, maar ik ben redelijk ontspannen vind ik zelf.

Nog net in Ceprano

In bloei

Uitgebloeid

Lago di San Giovanni Incarico

Er zijn onderweg niet echt lekkere mogelijkheden om even te rusten. En als ik dan iets geschikts zie is het naast de vuilstort. Sodeknetter, dat stinkt zeg. Je zal hier wonen. Dan toch maar een beetje onhandig langs de weg, maar wel na de stank. Meteen even een pleister plakken voor een opkomende blaar. En weer verder.

Als ik een zijweg in wil slaan, spreekt weer een meneer mij aan. Hij heeft het over water. Eh, dat heb ik genoeg bij me hoor. Nee, dat bedoelt hij niet. Je moet zo meteen door water heen lopen. Het is een forse man en de pijpen zijn tot zijn bovenbenen nat. Oké, maar het kan wel? Ja, dat wel. Nou, we zullen wel zien. Echt veel keuze heb ik niet. Volgens mijn kaartje is er eigenlijk geen andere weg. Op hoop van zegen dan maar. En zo ontwijk ik nog wat grote plassen, loop onder een hoog viaduct waar de hogesnelheidstrein overheen gaat, en kom dan inderdaad bij een riviertje. Dat hard stroomt. En diep is. Hm, hoe ga ik dat doen? Schoenen en sokken uit, pijpen afritsen. Telefoon en portemonnee in waterdichte tas, gymschoenen onderuit mijn tas, stokken paraat, rugzak op, schoenen met de veters aan elkaar binden en om mijn nek en dan gaan met die banaan. Oh jee, dat is wel ineens erg diep. Die afstap haal ik nooit in een keer zonder meteen op mijn muil te gaan. Een meter verderop is nog een soort afstapje. Voorzichtig zet ik een voet in het water. Sodeju, dat is koud. Even mijn evenwicht zoeken, stokken op de bodem zetten en mijn andere voet erbij. Pffff, dit is ijswater. Gewoon rustig blijven ademhalen. Voetje voor voetje verder. De stroom is echt sterk. Ik vorm een soort blokkade in de stroom waardoor het water nog hoger opspat. Nog even en ik heb ook een nat kruis. Elke keer als ik mijn stokken op de bodem wil zetten, worden die meteen met de stroom meegevoerd. Het is nog een hele kunst. Maar ik kom heelhuids aan de overkant. Stoer!

Schoenen weer uit, afdrogen, pijpen aanritsen, sokken en wandelschoenen aantrekken en alles zo goed en zo kwaad als het gaat weer in mijn rugzak. Ben wel een half uurtje met die rivier bezig geweest. Gelukkig dat de zon schijnt, waardoor het lekker snel droogt.

En weer verder. Naar Aquino. Bekend van Thomas van Aquino. Tsja, wel van gehoord, vroeger geleerd natuurlijk, maar wat ie nou precies deed? Ik heb geen idee. Maar met Wikipedia kom je een heel eind. Het is een 13^e eeuwse theoloog en filosoof en Dominicaan. In de kerk van Santa Maria della Libera is hij gedoopt. De kerk is zowaar open. De kerk is uit 1000-1100. Daar houd ik van: oud en een beetje krakkemikkig.

Porta Capua (Aquino)

Kerk van Madonna della Libera (Aquino)

 

Kerk van Madonna della Libera (Aquino)

Detail façade kerk van Madonna della Libera (Aquino)

En van daar door naar Piedimonte San Germano. Eerst een cola op het pleintje en dan naar Via Marsala. Volgens de barman dichtbij: plein oversteken, links af en dan de eerste straat rechts. En dat klopt helemaal. Nummer 6 blijkt echter een schoonheidssalon te zijn. Hm, heb ik het verkeerde nummer opgeschreven? Dan toch maar even bellen. Het mobiele nummer wordt echter niet opgenomen en het vaste nummer blijkt niet van de B&B te zijn. Tsja, wat nu? En net als ik de mogelijkheden op een rijtje zet, word ik teruggebeld. Ook al zeg ik dat ik maar een klein beetje Italiaans spreek, hij ratelt maar door. Ik begrijp er geen drol van. Het enige dat ik versta is gas en vijf. En hij hangt op. En nu? Ik maak er maar van dat hij er over vijf minuten is. Dat gas kan ik even niet plaatsen. Ik ga op de grond bij nr. 6 zitten. Wachten. En dan gaat mijn telefoon weer. Nu een vrouw. Haar man wacht op mij. Ja, dat zal wel, maar ik weet niet waar. Ik hoor haar dezelfde woorden herhalen die haar man ook al drie keer gezegd heeft, maar die ik dus niet begrijp. Ik moet naar de weg lopen. Eh ja, maar welke weg? Die aan het begin of aan het eind van Via Marsala? Ik hijs mijn rugzak weer op met de telefoon nog aan mijn oor, wat niet eenvoudig blijkt te zijn. Daar staat een man. Het blijkt haar man te zijn. We lopen naar nr. 26, waar ook een plaatje Il B&B staat. Ik zeg wat geïrriteerd: dit is nr. 26 en niet 6. En ook hij zegt weer die woorden die ik niet begrijp. Het zal wel. Ik loop mee. En als ik eenmaal binnen ben, begrijp ik het. Je moet dus bij 26 naar binnen en mijn kamer is boven nr. 6. Heel vreemd om dan wel nr. 6 op te geven als adres. Geen kip die dat toch kan vinden. Maar goed. Ik heb een prima kamer. Morgen om 7.30 uur ontbijt.