Weesp - Bologna
Lengte: paar honderd km
Duur: 1 uur en 50 minuten
| Wandelsokken, lichtgewicht pyjama in hotelsloffen. |
Als we het perron oplopen, denk ik eerst dat ik het niet goed zie? Wie lopen daar? Ik loop terug, en ja hoor. Het blijken Annette, haar moeder, Bert en Ilse te zijn. Zij zijn op weg naar de Arena voor De Toppers. Annette zingt in een koor en dat mag met het nieuwe lied van René Froger meezingen. Annette nuanceert het een beetje met te vertellen dat ze 16 maten lang Aaaah mogen zingen, en dan is het alweer afgelopen, drie avonden lang. In Weesp zwaai ik mijn vader uit, die nog steeds op het perron staat, in Duivendrecht zwaai ik de familie Kok - De Bruin uit die naar het concert gaan. En alleen reis ik verder naar Schiphol.
Ik zit een beetje met mijn wandelstokken. Die mogen niet als handbagage mee, en dus moet ik ze aan mijn rugzak laten zitten. Ik ben echter bang dat ik ze kwijt raak. Provisorisch maak ik ze eraan vast, een regenhoes erom heen en de mevrouw bij het inchecken doet er nog plakband om. Zo zou het toch moeten blijven zitten.
Om een of andere vage reden ben ik weer geüpgrade naar Gold en mag ik dus in de business lounge zitten. Vind ik wel zo fijn. Scheelt me een hoop gehang op het vliegveld. Zoals altijd als ik op vakantie ga en in de business lounge zit: ik val behoorlijk uit de toon.
Als een van de eersten het vliegtuig in en we vertrekken. We doen er iets korter over dan gepland en zo ben ik al voor tienen in Bologna. Ik besluit daar toch maar een taxi te nemen naar het hotel, Vind het iets te laat om nog een half uur te moeten lopen. Jemig, ik zit in een luxe hotel. Het is duidelijk een zakenhotel. Ook hier val ik uit de toon. Wat een fantastische kamer: nieuw, groot, schoon. Goddelijk. Wat zal ik lekker slapen. Het is wel weer als vanouds: mijn vertrouwde blauwe, zijden, lichtgewicht pyjama aan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten