Sasso Marconi - Monzuno

Zaterdag 19 mei
Sasso Marconi - Monzuno
Lengte: 26 km
Duur: 7 uur 40 minuten

Vanmorgen om 7.30 uur ontbeten. Ik ben de eerste (vroeger kan ook niet) en de enige. Ik krijg verpakte beschuitjes en een soort cake, maar daar zit kraak noch smaak aan.
Ik moet weer teruglopen naar het station en van daaruit verder. Ik dacht dat ik dat ik wel kon vinden, maar helaas. Ik kom ineens bij de afslag naar de snelweg uit. Dit is niet het station. Heb helaas een beetje omgelopen. Een dik half uur later ben ik pas bij het beginpunt. Nou ja, kan gebeuren.
Daar staat een auto met een meneer erin. Ik zeg hem vriendelijk goedendag en als ik even stop om mijn stokken te pakken, komt hij een praatje maken. Of ik de Via degli Dei loop. Inderdaad. En waar ik vandaag dan naartoe loop. Ik zeg hem dat ik maar een beetje Italiaans spreek en dat is een uitnodiging voor hem om meteen hele verhalen op te hangen. Ik knik en lach wat, maar begrijp niet helemaal wat hij bedoelt. Tot hij bij het punt komt, dat ik liever niet begrepen zou hebben, Of ik alleen ben, en dat dat soms best gevaarlijk is. Zeker als je zwijnen tegenkomt. Want nu is de tijd dat ze jongen hebben. En je moet niet wegrennen hoor, want zij kunnen veel harder. Je moet achter een boom gaan staan. Dan rennen ze je voorbij. Wel oppassen dat ze niet terugkomen, want dan prikken ze al rennend met hun snuit in je achterste. En je moet ineens wegspringen. Zij zijn namelijk niet wendbaar, dus rennen gewoon door. Je moet wel oppassen hoor. En als ik waarschijnlijk wat angstig kijk, zegt hij: “maar misschien kom je ze helemaal niet tegen”. Ja. Lekker dier. Hier zat ik echt op te wachten.

Onderweg

Er zijn weer veel mountain bikers onderweg. Omhoog slepen ze zich net zo voort, maar omlaag suist het naar beneden. Ik begrijp wel dat je een helm op hebt. Wat een snelheid en dan lekker over die boomstronken. Lijkt me niet helemaal gezond. Ik zie ook joggers. Lijkt me ook niet helemaal gezond. Lekker goed voor je voeten die ongelijke grond. Hm, waarschijnlijk zeggen ze dat ook van mij. Kan niet gezond zijn, met zo’n rugzak op. En eigenlijk denk ik dat ze nog gelijk hebben ook. Rare wezens zijn mensen toch.

Heerlijk geurende brem

Het is af en toe flink klimmen; ik hijg als een werkpaard. Uit het niets duiken er ineens drie enorm grote honden op. Daar hoort vast een baasje bij, maar nee hoor. Er volgt niemand. Waar komen deze besten nou ineens vandaan? Ze grommen en blaffen wat en ik zeg vriendelijk buongiorno terug. Ze houden meteen hun bek en lopen me straal voorbij. Pff, overleefd.

Zou die nog rijden?

Hier en daar kan ik de route wat afsnijden, maar dat doe ik niet. Het gaat wel lekker. Ook het weer is prima. Als ik voorbij een manege kom, heb ik weer keus: kort of lang via een berg. Doe maar de berg; het uitzicht schijnt mooi te zijn. Eerst voorbij de paarden, een heleboel kinderen en ook best veel ouders. En dan de heuvel op. Ik moet me soms echt omhoog duwen. En waarschijnlijk heb ik een afslag gemist, ik kom niet door het struikgewas heen. Ik blijf er of zelf, of met mijn stokken, of met mijn rugzak aan hangen. Ik zie een beter pad beneden mij. Tsja, maar hoe kom ik daar? Op mijn achterste, gewoon laten glijden. En zo loop ik verder. Nu stijg ik echter niet meer, maar daal ik alweer. Oh, had ik het hoogste punt al gehad dan. Hè? Ik hoor wéér kinderen. En zo kom ik opnieuw bij de paarden, de kinderen en hun ouders uit. Eh, dat was niet de bedoeling. Nou ja, dan maar de korte weg. Heb een leuk rondje gelopen,maar dat was vrij zinloos. En zo ga ik weer verder. Ik krijg inmiddels last van mijn enkel. Mijn schoen drukt tegen de knobbel aan en dat doet verrekte pijn. Ik loop op de weg maar Monzuno en ik besluit daar lekker te blijven lopen. Ik ga helemaal geen heuvel meer op, Elke keer als ik mijn voet scheef neerzet, doet het zeer. Ik voel ook nog een blaar op mijn kleine teen opkomen. He bah.

Zo'n 12 km gelopen en nog 4 te gaan

Deze weg is favoriet voor motorrijders. Ze scheuren steeds voorbij. Een beetje langzamer kan ook hoor. Ik vind het levensgevaarlijk. Het is een bochtige weg en als ware motorcoureurs nemen ze die bochten. Begint het ook nog te regenen. En dan eindelijk kom ik in Monzuno aan, terwijl het steeds harder gaat regenen. Het hotel is in het centrum en is snel gevonden. Mijn kamer is nog primitiever dan die van gisteren, maar ook wel weer prima. De douche/wc is wel een hele bijzondere. Dit heb ik nog nooit gezien. Als wc is ie al niet groot, maar nu zit de douche er ook nog in. Er zitten twee hendels, als in een cockpit voor het water van de kraan en voor het water van de douche, Even mijn handen wassen. Eh, goed opletten. Stel je voor dat ik de verkeerde hendel neem. 

De 'badkamer'