Bologna - Sasso Marconi

Vrijdag 18 mei
Bologna - Sasso Marconi
Lengte: 24 km
Duur: 6 uur

Vanmorgen om 7 uur de wekker gezet. Maar ja, toen ging ik ‘even’ een spelletje Mahjong doen. Gevolg: het is 8.15 uur als ik me eindelijk ga douchen en aankleden. Beetje later dan gepland. Shit, de drukknoop van mijn broek springt eraf. Die kan ik er ook niet meer aan vast naaien. Nou ja, shirt erover, niemand die het ziet.
Had echt een goddelijk bed, maar ik heb beroerd geslapen; dan had ik het weer warm, dan weer koud. Niet alleen het bed, de hele kamer is echt fantastisch. Eerst ontbijten. En wat hoor ik daar als ik de ontbijtzaal binnenkom? Nederlands. Oma, moeder en kind zitten er. En daarna komt de ME binnen. Kogelvrij vest aan en geweer mee. Eet dat lekkerder of zo? Ik heb juist alles afgelaten. Hm, misschien mogen ze dat allemaal niet onbeheerd op de kamer laten liggen. Eerst maar eens een brioche naar binnen werken, dan nog twee broodjes met kaas en een bekertje yoghurt. Zo, nu moet ik er toch wel tegen kunnen.
Ik ben licht gespannen. Het is weer even wennen. Op reis zijn, maar dan niet als toerist en niet voor zaken. Inpakken, alles ophijsen en afrekenen. Ook dat is even zoeken. Hoe pak ik mijn rugzak het handigst in? Waar laat ik mijn iGotU voor de GPS tracking? En hoe deed ik dat met mijn fototoestel? Alles lijkt weer op zijn plaats te zitten en te hangen. Tijd om te gaan. Ik reserveer meteen maar een kamer voor vrijdag als ik terugkom. Het is niet echt in het centrum, maar deze luxe laat ik me welgevallen. Goedkoper dan dat hok in Londen afgelopen week, maar 100 keer beter. Ik krijg de kamer voor dezelfde prijs als vandaag; molto simpatico.
Buskaartje kopen en met bus 13 naar het centrum. Daar eerst maar even naar de VVV. Ik wil naar Santuario San Luca lopen, maar weet niet zeker of ik van daar naar Sasso Marconi kan. En het is, zoals zo vaak, een superonvriendelijke mevrouw die me helpt. Hè fijn, ik ben weer in Italië. Wat is dat toch? Leren zij niet wat klantvriendelijkheid is? Ik heb niet het idee dat de mevrouw ook maar een beetje lol in haar werk heeft. En ze begrijpt natuurlijk ook helemaal niet wat ik wil. Welke debiel wil er nou naar Sasso lopen? Hier is een telefoonnummer; daar kun je meer info krijgen. Ik krijg nog een folder over San Luca. Als ik het lees schiet ik in de lach. Er staat namelijk uitgelegd hoe je er moet komen en er worden verschillende mogelijkheden toegelicht: met de auto, met de bus en toe voet: “neem bus 20 en daarna bus 23.” Tsja, dat geeft het al aan hè; ze begrijpen niet wat lopen is. Ik leg uit waarom ik moet lachen, dat ik het wel grappig vind. Wil je lopend? Neem dan de bus. Zij kan er uiteraard in zijn geheel niet om lachen, sterker nog: ze vindt me nu uiterst irritant. Ach mens, blijf erin. En grinnikend loop ik naar buiten. Van internet heb ik de route naar San Luca geplukt. Die had ze in de VVV natuurlijk niet. Ik loop eerst een stukje door de stad. Ik kom langs een slager die ook brood en groente heeft. Daar haal ik een fles water en laat twee panini met salami beleggen. Mjammie.
Door een portico van 3,5 km lang (de langste van de wereld) loop ik nar San Luca. Het stijgt wel. Ik hijg als een werkpaard. Daar aangekomen, ga ik eerst heerlijk in de zon zitten om een van mijn broodjes op te eten.


Uitpuffen bij het Santuario San Luca



Santuario San Luca

Dan moet ik toch maar weer gaan. Ik vraag bij een pizzeria even de weg: bij nummer 9 door een smalle doorgang. Okay. Zo gezegd, zo gedaan. Ik geloof niet dat ik daarna helemaal goed loop, maar ik kom bij Casalecchio uit. En dat was de bedoeling. Het is druk met mountain bikers, en later ook wielrenners. Vind ik altijd fijn. Die kijken tenminste niet zo meewarig en zeggen altijd gedag. En dan raak ik toch de weg kwijt. Ik kom in een woonwijk uit. Ik begrijp er helemaal niets van. Na tien keer heen en weer gelopen te hebben, kom ik eindelijk iemand tegen, die gelukkig de weg weet. En zo ben ik weer ‘back on track’. Na een tijdje wordt de weg een pad. Wat sluipt er door het struikgewas? Nou, ik dus. Over liedjes gesproken. Bologna is een studentenstad en er is een conservatorium. Er werd door een duo muziek gemaakt. En zo zing ik eerst de hele tijd de Bolero van Ravel en daarna krijg ik Morgenstimmung van Grieg niet meer uit mijn hoofd. Ach het klinkt wel aardig tussen het gezang van de vogels en het geklop van de specht.



Nuttige verkeersborden middenin het bos

Het begint een beetje te spetteren. Onder een boom bij een begraafplaats eet ik mijn tweede broodje salami op. Dan begint het harder te regenen. Toch maar mijn regenjas aan doen. Na veel gehannes heb ik hem ongeveer aan. Ik heb het snikheet. En dan wordt het ook weer droog. Zul je altijd zien. Op een kruispunt begrijp ik weer niet hoe ik moet lopen, en dus neem ik maar de provinciale weg. Niet echt heel prettig om op te lopen, maar wel duidelijk en snel. Onder de snelweg door, de rivier over, voorbij het station, even vragen, en zo kom ik bij het hotel in Sasso Marconi uit. Ietsje minder sjiek dan dat in Bologna, maar ook wel weer leuk. Het is een echt familiehotel: klein en supervriendelijke mensen. Eerst maar eens een cola. Dat smaakt ouderwets lekker. De verslaving is waarschijnlijk alweer begonnen. Gelukkig is het er eentje waar je ook makkelijk weer vanaf komt; thuis drink ik het vrijwel nooit.
Dan naar de VVV. Wat een fantastische hulp. Ze spreken wat beroerd Engels, maar ze komen met allerhande informatieboekjes en kaarten aanzetten. Er wordt zelfs nog wat gekopieerd voor me. Morgen wordt een lange en zware dag. Maar het is niet mogelijk hem af te breken, omdat er onderweg geen andere overnachtingsmogelijkheid is. Ik kan wel hier en daar een iets kortere en makkelijkere route nemen. Ik hoef dan de berg niet op. Nadeel: je hebt ook geen mooi uitzicht. Hm, ga ik nog eens over nadenken. Kan het per keer bekijken. Ik moet morgen wel iets vroeger weg dan vandaag. Mijn boekje zegt dat de dag zeven uur duurt; volgens de meisjes duurt hij wel acht uur. Hier wordt de etappe in uren uitgedrukt, en niet in km. Dat zegt wel iets over de hoeveelheid (met name) stijgen en (een beetje) dalen. Ze zeggen in ieder geval dat het morgen droog blijft. Zondag gaat het weer regenen. Maar dan heb ik een korte etappe op het programma staan. Ze regelen ook nog een hotelkamer in Monzuno. Fantastisch! Terug naar mijn kamer en hangen op bed. Vinden mijn voeten altijd heel prettig.
‘s Avonds best goed gegeten: tagliatelle met paddestoelen, en een salade. Ach, doe ook nog maar een toetje. Mmmm, chocolade.