Monzuno - Madonna dei Fornelli

Zondagdag 20 mei
Monzuno - Madonna dei Fornelli
Lengte: 11,5 km
Duur: 3 uur 30 minuten

Die douche en wc hebben waarschijnlijk veel indruk gemaakt. Ik word vannacht wakker van een raar geluid en denk dat het dat apparaat is. Realiseer me dan dat het een ander geluid is, meer gerommel. En dat ding bonkt toch niet zo hevig, dat ook mijn bed heen en weer gaat? Hè, ik lig letterlijk te schudden in mijn bed. Zou dit een aardbeving zijn? Dan moet ik onder deurpost gaan staan. Nog slaapdronken bedenk ik dat allemaal, maar onderneem geen enkele actie. Echt wakker ben ik niet, en ik val gewoon weer in slaap. ‘s Morgens herinner ik het me ineens weer. Ik lag echt te schudden in mijn bed. Dit moet een aardbeving geweest zijn. Dat is raar. Ik zal het eens vragen. Moet dan wel eerst het Italiaanse woord voor aardbeving opzoeken.
Volgens mij ben ik de enige gast. Er is helemaal niemand aan het ontbijt en er is maar voor een persoon gedekt, en dat is voor mij. Vandaag een korte etappe en dus pas om 9.00 uur weg. Als ik de krant goed begrepen heb, gaat het vandaag regenen. Dus ik ben blij dat ik niet ver hoef. Op mijn knokkel nog een extra blarenpleister, en een op mijn kleine teen. En dan strompel ik toch nog wel een beetje naar beneden. Mijn schouders doen wat zeer, maar dat valt alleszins mee, en mijn benen en voeten zijn ook niet heel erg moe, maar die knokkel doet enorme pijn; het is er helemaal blauw omheen.
Inmiddels heb ik de eerste sms al ontvangen. In de buurt van Bologna is inderdaad een aardbeving geweest. Nee hoor, met mij is alles goed.
Afrekenen, stempel halen en op weg. En na vijf minuten kom ik erachter dat ik vergeten ben water te kopen. Dom. Toch maar terug. De mevrouw van de bar bij wie ik heb afgerekend kijkt verbaasd op. Tsja, water vergeten. En met een gevulde fles ga ik opnieuw op pad. De weg stijgt weer lekker. Elke vijf minuten kan ik wel stoppen (overdrijven is ook een kunst) omdat ik meer sms’jes krijg van mensen die zich zorgen maken. Max en Liesbeth zijn met de kinderen op vakantie en zitten ook in de buurt van Bologna. Alleen Max heeft wat gemerkt. Hij dacht dat de bovenburen wat veel lawaai maakten. De rest heeft gewoon doorgeslapen. Nu hoor ik ook dat het vannacht 4 uur was, 35 km boven Bologna, 5,9 op de schaal van Richter, drie doden en 50 licht gewonden. Hm, vond ik het even nog wel een spannend avontuur, geschikt voor een goed verhaal thuis, denk ik daar meteen iets anders over.

Ik kom vandaag maar één mountain biker tegen. Dat is niet veel; ik had verwacht en gehoopt op meer. Het is ten slotte zondag en dat is de favoriete fietsdag. Maar je hebt natuurlijk meer soorten fietsen. Want wat hoor ik nu? Er komt een groep van een kleine tien motorcrossers voorbij. Ik ploeter en hijs mezelf omhoog en zij doen dat in een vloek en een zucht. Het pad is niet echt breed; het verstoort de stilte van de natuur met alleen wat vogelgezang en een koekoek, en het stinkt. En dat terwijl ik geniet van de geur van de bloeiende brem. Maar wat kan ik me goed voorstellen dat dit gaaf is. Ha ha, ik klauter verder. De bewegwijzering is echt fantastisch. Er zijn meerdere routes, maar elk keer wordt duidelijk aangegeven waar de Via degli Dei, oftewel VD naartoe leidt. 


Goede gewegwijzering onderweg

Onderweg zie ik in de verte voor me windmolens. Wat grappig dat ze die hier ook hebben. Het uitzicht is schitterend.
Gisteren en eergisteren had ik dat ook al gezien; WO II heeft hier flink huisgehouden. Overal schijnen nog overblijfselen te zijn. Ik zie ze alleen nooit. Elke keer als ik een kaart tegenkom met meer info, blijkt het buiten mijn route te zijn. Ik kan me niet herinneren ooit eerder in Italië zoveel over WO II gelezen en gezien te hebben. Het gaat altijd over Romeinse en Etruskische overblijfselen. Maar ook deze jonge geschiedenis heeft zijn sporen achtergelaten.

Een van de vele uitzichten

En zo kom ik in Le Croci aan. Daar drink ik een glas water en zie dat het nu echt donker begint te worden. Snel maar weer op pad. Ik moet de laatste berg op voor vandaag, de Monte Adone. En wat blijkt er op de Monte Adone te staan? Juist, de windmolens die ik eerder gezien heb. Ik hoor ze al van een afstand. En dan zie ik ze ook, de eenarmige monsters. Het waait hier en ze draaien met een rotgang. Hm, ik moet er echt onderdoor lopen. Bah. Van een afstand vind ik ze leuk, maar zo dichtbij? Die bladen zijn echt groot en als die naar beneden zeilen, ben ik echt doorkliefd. Ik ben wel direct dood, dat is een voordeel. Zou dit deugdelijk Italiaans broddelwerk zijn? Dan zou het me niet verbazen als ze zo maar naar beneden komen. Misschien worden ze ergens anders gemaakt. Die dingen staan er al een paar jaar, Het zou wel heel toevallig zijn als ze nu ineens stuk gaan. De kans dat je de loterij wint, is waarschijnlijk groter. Je moet er trouwens niet naar kijken, want dan word je helemaal draaierig, verdwijnt het perspectief en komen ze recht op je af. Ik loop toch nog even een tandje harder. Brr, enge dingen.

Brrr

Op de top van de berg, zie ik een weg naar links en naar rechts. Ik weet niet welke kant ik op moet, en zie ook zo gauw niet een teken. Een paar meter vóór de kruising, tussen twee molens in, stop ik om op de kaart te kijken. Voor geen goud loop ik door om onder een van die dingen stil te gaan staan. Ik besluit het rechterpad te nemen, als ik ineens twee wandelaars van die kant zie komen. Ze vragen waar ik naartoe loop, en waar ik vandaan kom. Ik laat de kaart zien en zij besluiten dat ze door naar Monzuno lopen. We zeggen elkaar weer gedag, ik berg mijn kaart op, en zie ineens waar ik stond. Precies onder een van de windmolens. Ach ja. En als ik er onder vandaag ben, staan ze ineens allemaal stil. Had dat nou niet ietsepietsie eerder gekund? Ze doen het er om.
Links is het best aardig weer, maar rechts is het donker; ik zie een aantal buien hangen.

Slecht weer op komst

En dan hoor ik klokken beieren. Het is net alsof ik over een Alpenwei loop. Dat moeten de kerkklokken van Madonna dei Fornelli zijn. Ik kom in de buurt. Dan hoor ik ook ineens een drumband wat treurige muziek spelen. Wat zou er zijn? Mijn knokkel gaat weer opspelen en ik strompel het dorp binnen.

Monte dei Fornelli

Bij de kerk is het beredruk. Het lijkt wel feest. Zijn deze mensen verkleed, of zien ze er altijd zo uit? De muziek is helaas net afgelopen. Ik check in, doe even een wasje en ga naar beneden om wat te eten. Of ik een half uur kan wachten. Ja hoor. Ik ga met een mineraalwater buiten zitten. De muziek begint weer, tegelijkertijd met de kerkklokken. Het is echt feest, maar ik weet nog steeds niet waarvoor.
Iedereen kijkt naar schilderijen achter mij. Ik zie een verklede Picasso rondlopen. Hij zal ze wel gemaakt hebben. Ik ga naar de eetzaal, waar het enorm druk is. En veel lawaai. Op z’n Italiaans zullen we maar zeggen: breed gesticulerend soms schreeuwend met elkaar communiceren. Ik versta geen hol van wat de man mij vraagt te eten. Doe maar wat joh. En zo krijg ik lasagne, gegrild konijn, salade, semifreddo en un caffè. Het smaakt me prima. Maareh ik denk niet dat ik vanavond nog hoef te eten.