Madonna dei Fornelli - Madona dei Fornelli
Lengte: 0 km
Duur: 0 uur
Gistermiddag, na lang wikken en wegen, met Max proberen te Facetimen, Skypen, sms’en en telefoneren (dan blijkt dat ik toch wel ver weg op een verlaten berg zit) om actuele weersvoorspellingen te krijgen, heb ik dan toch maar besloten om morgen niet te gaan lopen. Het stortregent inmiddels en er is voor morgen in meer of mindere mate (dat varieert nogal) onweer voorspeld. En dat zie ik helemaal niet zitten.
Ik zit op een houten bank in de bar van het hotel met een boel oude, schreeuwende mannen. Terwijl ik druk bezig ben met op de kaart kijken of ik mijn etappe kan inkorten, deze en gene te bellen, dan wel te wachten op een belletje, voel ik de bank heen weer gaan. Er laat zich zeker iemand op vallen. Nee, er zit niemand op. Dat moet een naschok zijn. Veel korter dan vannacht en minder hevig volgens mij. Als ik het ‘s morgens op internet opzoek, blijkt er inderdaad in de middag een naschok geweest te zijn. Ik heb ook al beelden op televisie gezien van ingestorte gebouwen en kerktorens.
Het restaurant van het hotel was gisteravond dicht en ik moest naar de overkant. Daar zie ik een aantal mensen die ik vanmiddag ook al in de bar heb gezien. Het is wel een gehucht hoor.
Als ik door de regen naar de pizzeria loop, realiseer ik me ineens dat we in Nederland putten hebben, en dat daar al het water in wegstroomt. Hier hebben we gewoon met de zwaartekracht te maken. En dat betekent dat het water van de hoger gelegen berg het dorp inloopt, door de hoofdstraat, en verder naar beneden stroomt. Het lijkt wel een kleine waterval. En de paden inmiddels kennende, zullen die er niet veel beter uitzien. Het lijkt me niet verstandig om te gaan wandelen.
Terug van het eten, regent het nog harder. Het is echt maar tien stappen van het hotel, maar ik ben doorweekt. Ik heb al gevraagd of ik in het hotel kan blijven (dat kan) en nu weet het hele dorp dat ik er ben. Oh jij loopt? Naar Florence? Ja, het is hondenweer. Het is mei en het is koud. Ja morgen wordt het ook slecht. Wandelen is leuk hè. Ik doe het niet zo vaak, want ik ben een beetje dik. Jij niet, jij kunt dat makkelijk. Maar ik wil nog wel een keer naar Santiago lopen. Oh, heb jij naar Rome gelopen? Mijn complimenten hoor. De man komt steeds dichter bij me staan, en kijkt me eens diep in mijn ogen. Waarschijnlijk ziet hij me denken: “Nog één cm dichterbij en je krijgt een mep”. Verwijdert weer een beetje en komt weer dichtbij. Sta jij wel helemaal stevig op je benen? Of ik nog een glas wijn wil. Nou nee, doe maar niet. Ik vind het tijd om te gaan slapen.
En vanmorgen stortregent het dus nog steeds. Je kan nog geen 100 meter vooruit kijken: alleen maar wolken. Ik heb nog geen onweer gehoord, maar van de hoeveelheid water word je ook niet blij. De bergpaden zijn waarschijnlijk modderstromen geworden. En dus ontbijt ik eens rustig (ik lijk weer de enige gast te zijn) lees wat, speel mahjong, lees weer, haal een kop thee in de bar, speel Mahjong, ga op bed lezen, ga op bed Mahjong spelen, dut wat weg, lees nog een paar bladzijden en doe nog een spelletje Mahjong. Ik ga maar eens bij de alimentari een belegd broodje, twee appels en een fles water halen. En als ik weer terug naar het hotel loop, regent het nog harder. Ach, ik kan nog wel wat lezen en een spelletje Mahjong spelen. Zo kom ik de dag wel door. En dan lijkt het eindelijk lichter te worden. Het is zo waar droog. Hup, ik naar buiten. Het waait nog wel hard, en het is koud, maar ik zoek vast de goede richting voor morgen en loop de andere straten van het dorp door. Dacht ik nog dat er alleen een hotel en een alimentari was, er blijkt ook een bloemenzaak, een kleding/schoenen/tassenwinkel en een makelaar te zijn. Tsjonge, het is groter dan ik dacht. Oh ja, en er is ook nog een bank. Dacht daar even te gaan pinnen, maar de pinautomaat is natuurlijk net buiten werking. Nou ja, dan de kerk maar even in. Beetje saai en veel te nieuw. En dus maar weer terug. Het hotel (en daarmee de bar) is dicht, dus iets drinken kan ook al niet meer. Nou ja, dan maar weer naar mijn kamer. Eh, wat zal ik eens gaan doen? Lezen of toch maar een spelletje Mahjong?
Ik bekijk het weer voor morgen en hoe verder de dag vordert, hoe beter het lijkt te worden. Oké, het is geen 25 graden en droog, maar het aantal regendruppels neemt af en de kans op onweer wordt minder en steeds later op de dag. Morgen ga ik er weer tegenaan. Wordt vast een topdag.
Vanavond kan ik wel gewoon in het hotel eten. Ik wilde aan het eind van de middag een borrel drinken, maar dat ging niet, omdat de bar dicht was. Ik eet echter wel in mijn eentje. Er is helemaal niemand in de grote eetzaal. En als ik klaar ben, gaat het licht in de keuken ook uit. Ze verwachten niemand meer. Ik heb trouwens ook ineens door waarom ze mij altijd herhalen als ik zeg dat ik een kwart liter wijn wil (je kunt ook een halve of een hele liter nemen, maar, hik, dat lijkt me niet zo’n goed idee). Ik vraag namelijk helemaal niet om een kwart (quarto) liter, maar om vier (quatro) liter. Slimpie. Dat verschil weet ik zelf ook wel, maar om een of andere reden zeg ik altijd quatro. Bekt zeker beter. Ben wel blij dat ze het even voor de zekerheid navragen.
Ik vergeet bijna het hotel voor morgen te laten reserveren. Als ik het aan de kokkin/serveerster vraagt, geeft ze aan dat ik moet wachten op de ‘padrone’, Die wil dat vast wel. Ze is over een uurtje terug; ze is namelijk naar de kerk. Oh ja, daar kun je hier natuurlijk ook op maandag naartoe. Al is het pas 20.45 uur. Ik wilde eigenlijk al naar bed toe. Niet dus, nog even wachten.
Gelukkig is de padrone vroeg terug. Ze belt het hotel in Monte di Fò voor mij, En doet dat op zijn Italiaans. We staan op de gang waar een grote spiegel hangt. En al telefonerend bekijkt ze zichzelf van alle kanten in die spiegel, en draait nog een rondje. Ik denk dat ze tevreden is met wat ze ziet.
 |
| 's Morgens |
 |
| 's Middags |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten