San Piero a Sieve - Bologna - thuis

Zaterdag 26 mei
San Piero a Sieve - Bologna - Weesp
Lengte: 124 km (tot Bologna)
Duur: 3 uur (tot Bologna)

Ik heb goed geslapen. En ik voel me stukken beter. Ik ontbijt redelijk normaal, pak mijn rugzak in, betaal zowel Monica als het hotel in Monte di Fò van Roberto. Ik bedank ze duizendmaal. Wat was ik blij met de goede zorgen van hen. Ik beloof terug te komen als ik vanuit San Piero a Sieve verder naar Firenze loop. Franco brengt me met de auto naar Borgo San Lorenzo. Hij loopt mee om een kaartje te kopen en hij brengt me naar het juiste perron. De trein is zowaar op tijd. Op de stoel tegenover me ligt een tijdsschema van de trein. Niet alleen de stations, maar ook een aantal km palen staan er op. Tot op de halve minuut staat aangegeven wat de aankomst- en vertrektijd is. En de snelheid: soms maar 85 en soms 105 km/u. Die tijden kloppen overigens nu al niet meer. Ik ga met een boemel naar Faenza om daar op de trein naar Bologna over te stappen. De treinrit zou mooi zijn. Hij gaat slingerend over de Apennijnen heen. Ik vind het een beetje tegenvallen; we rijden veel door tunnels, zonder enig uitzicht. Hm, het zijn wel heel veel tunnels en soms ook best lang. En dan remmen we plotseling middenin de tunnel en stoppen we. Ik voel lichte paniek opkomen. Ik hoop niet dat de trein stuk gaat en het licht uitgaat. Waar heb ik mijn zaklantaarn? Er zitten nog drie medepassagiers in mijn kleine coupé. Daar is de deur. Oké. Ga lezen, aandacht afleiden, rustig ademhalen. Niets aan de hand. En dan komen we weer in beweging. Pff. Lastig hoor die claustrofobie. En dan met name in de donkerte. Niet fijn. En zo komen we met enige vertraging in Faenza aan. Ik haal nog wel de overstap. Het is druk in de trein. Ik kan nog net een plaatsje vinden en ga tegenover een lange, blonde man zitten. Dat is geen Italiaan. Ik duw mijn rugzak in het rek boven me en lanceer daarmee mijn fles water bijna op zijn hoofd. Hij pakt hem op en ik zeg: grazie. Wat heeft hij op zijn schoot liggen? NRC Handelsblad. Ik zeg niets.
In Bologna heb ik de bus naar het vliegveld vrij snel gevonden en in 20 minuten kom ik daar aan. Het gaat soepeltjes. Jemig wat een rij bij het inchecken. Ik ben weer geüpgrade naar Gold (is een foutje, maar wel een handig foutje) en ik hoef dus niet in die lange rij. Eh, waar is de rij voor de business class? Even vragen. Er is nu slechts één persoon voor me. En natuurlijk word ik weer aangestaard. Zo’n landloper met rugzak business? Inchecken, winkels bekijken en naar de gate. En als tweede stap ik de bus in naar het vliegtuig. En wie komt daar aanlopen? Hans Kesting. Zeker ook een weekendje Bologna gedaan. Ik stap als eerste het vliegtuig in. Hans Kesting vliegt business, waarschijnlijk met zijn nieuwe vlak, een Vlaming. En daar zie ik ook de lange blonde Nederlander. De vlucht gaat voorspoedig. Op Schiphol moet ik lang wachten op de bagage. Naar het juiste perron en naar de familie Van der Z. bellen om te vertellen hoe laat ik op het station aankom. Ze hebben boodschappen voor me gedaan en halen me op van het station. Wat ben ik daar blij mee. Daarna mijn ouders bellen die op vakantie zijn. Zij zijn weer blij dat ik veilig thuis ben. En dan mis ik bijna de trein, omdat ie van een ander perron vertrekt dan ik dacht en ik zat te dromen.
Wat fijn om meneer en mevrouw Van der Z. te zien. Het gaat zeker beter, maar ik heb weinig energie. Lekker thuis op de bank. En ‘s avonds dan eindelijk een uur met mijn voet omhoog, in een smeersel van klei. Wordt ie vast snel beter van.

Mijn voet in de klei

Wat was dit voor een rare vakantie? Het lijkt de vakantie van ‘niet doorgaan‘. Eerst is er een aardbeving. Die heeft gelukkig verder geen invloed op het wandelen, maar het is een hele rare gewaarwording. Dan is het slecht weer, terwijl het in NL prachtig is. Eerst ben ik verplicht om een rustdag te houden. Daarna moet ik de route verleggen. Mooie tochten over de bergkammen? Gaat niet door. Aankomen in Firenze? Gaat niet door.
En daarna word ik ook nog ziek, zodat er nog meer plannen de mist ingaan. Ik had met Max en Liesbeth afgesproken om in Bologna te gaan lunchen. Wat leek me dat nou leuk om hen, en Anna en Pieter daar te zien. Gaat niet door. Ik zat me al helemaal te verheugen op de verwennerij van het chique hotel in Bologna. Gaat niet door. Zou nog een halve dag Bologna bekijken zodat ik iets meer zou zien dan op de eerste dag. Gaat niet door.
Ik heb prachtig gewandeld. Ook de dagen dat het regende, heb ik me vermaakt; dat doet niet af aan de vakantie. Toch voelt het een beetje als mislukt. Ik heb de neiging om de volgende keer weer vanaf Bologna te starten in plaats van vanaf San Piero a Sieve verder te gaan. Het plan is namelijk om vanaf Florence de Franciscaanse voetreis te maken. Die loopt via Assisi naar Rome en kost een maand. Nou ja, ik zie wel. En wanneer ik dat doe? Geen idee.