Mijmeringen: Italiaans

Tsja, en dan doe je zo je best, maar ontstaat er soms toch spraakverwarring.

• Het verschil tussen 'quarto' en 'quattro' heb ik uitgelegd. Is toch een slok op een borrel.
• Ik pak nog even mijn 'camera'. Je weet wel, en ik doe alsof ik een foto maak. Oh, bedoel je dat. Waarom keek ze nou zo verbaasd? Oen: 'camera' is kamer en niet fototoestel. En die pak je niet zo snel op.
• Ik loop naar Sant' Agata, met de klemtoon op de laatste lettergreep. Ik spreek het op z'n Frans uit, maar dat blijkt niet goed te zijn. Oké, het zal wel Sant' Agata zijn. met de klemtoon op de eennalaatste lettergreep, zoals vrijwel alle Italiaanse woorden. Maar ook dat is niet goed. Pas als ik een Italiaan het voor de derde keer hoor zeggen, heb ik door dat het Sant' Agata is, met de klemtoon op de eerste lettergreep.
• 'Irma è il mio amico.' Hè, Irma is toch een vrouw? Dan moet het 'la mia amica' zijn. En als ik in het gastenboek kijk zie ik dat Irma geen Irma heet, maar Herman blijkt te zijn. Ja,ook de Nederlandse uitspraak is niet eenvoudig.
• Wat heb je gegeten dan? 'Un pizza calzone.' Franco kijkt me niet begrijpend aan. Oh, 'calzone' bedoel je? Ja, dat zeg ik toch? Maar even later vraagt hij het nog een keer. Hij weet niet wat 'calzone' is. Wat is dat nou? Je gaat me toch niet zeggen dat ik als Nederlander meer over de Italiaanse keuken weet dan een Italiaan? En ik maak de beweging van een dubbelgevouwen pizza. Oh, je bedoelt niet 'calzone', maar 'calzone'. Ja, dat zeg ik toch al de hele tijd?