San Piero a Sieve - San Piero a Sieve

Vrijdag 25 mei
San Piero a Sieve - San Piero a Sieve
Lengte: 0 km
Duur: 0 uur

Oh, het is weer zover. Ik heb iets verkeerds gegeten. Ik weet niet hoe snel ik ‘s nachts naar de wc moet rennen. Het komt er aan de onderkant iets te snel uit. Pff. Terug naar bed, niets aan de hand. Maar na een tijdje voel ik me beroerd en ren weer naar de wc. Nu komt het er aan de bovenkant uit. De rillingen gaan over mijn lijf. Ik blijf er bijna in hangen. Wat een ellende. Terug naar bed. En zo gaat het de hele nacht door, tussen het dommelen in ren ik naar de wc. ‘s Morgens moet ik er ook niet aan denken om te gaan ontbijten. Maar ja, dat heb ik om 9.00 uur besteld, omdat ik om 10.16 uur de trein naar Bologna neem. Daar ontmoet ik Max en Liesbeth en de kinderen om samen te gaan lunchen. Ik zoek nog even het woord voor ‘overgeven’ op. Ik hijs me uit mijn bed, en sleep me naar beneden. Dat doe ik waarschijnlijk zo stil dat Monica zich een ongeluk schrikt. Of ik zie eruit als een spook natuurlijk. “Sono ammalato. Ho vomitato.” “Ah, mama mia.” Ja, zeg dat wel. Ik zink neer op de stoel. Nee, ik hoef niet te eten. Nou oké, een kopje thee dan. Nee, ze hebben vannacht niets gehoord. Gelukkig maar vind ik. Jammer, vindt zij, dan had ze nog iets kunnen doen. Met moeite krijg ik één kop thee naar binnen. Maar ik voel het er al uitkomen. Ik ren naar boven en hang weer boven de wc. Dit keer kan ik het niet helemaal keurig in de wc-pot mikken. Het zit op de wc-bril en op het kleedje. Ik probeer wat klodders weg te vegen. Dan mijn tanden poetsen om zoveel mogelijk de vieze smaak weg te werken. En als ik terug op mijn kamer ben, zie ik dat er resten calzone op mijn pyjamabroek zitten. He bah. Die dan maar uit, en terug naar bed. Ik heb het weer koud en warm. Monica komt langs om te vragen of het goed gaat. Volgens haar is het griep; dat heerst. Maar daar geloof ik niets van. Ik heb gewoon iets verkeerds gegeten. En het was weer een pizza. Die eet ik nu echt nooit meer. Alleen al als ik eraan denk, word ik niet goed. Ze gaat naar de apotheek om anti-kots medicijnen te halen. Ik ben niet zo van de pillen, maar ben niet in staat om dat ook maar te zeggen en uit te leggen. De sms naar Max dat ik niet kom, is vanmorgen al uitgegaan. Nu maar even Liesbeth bellen. Niets eten en drinken, nee geen pillen nemen. Is een voedselvergiftiging, gaat vanzelf over. Nu voel je je rottig, maar in de loop van de dag wordt het steeds beter. Daarna langzaam beginnen met thee, water en niet te koude cola en een cracker of een stukje wit brood. Je maag moet tot rust komen. Dat is precies wat ik ook dacht, maar waar ik toch weer even bevestiging van wilde hebben. En het is fijn om met dierbaren aan de telefoon te kunnen praten.
En zo breng ik de dag slapend en lezend door. ‘s Middags ga ik nog even in de tuin zitten. Probeer voorzichtig nog een kopje thee. Dat blijft gelukkig zitten. We kijken of het ook mogelijk is om morgen pas naar Bologna te vertrekken, en of ik dan nog wel mijn vliegtuig haal. En dat kan. Monica belt naar het hotel in Bologna om af te zeggen omdat ik ziek ben. Dat is geen probleem. Terug naar bed om niets te doen.

Uitzicht vanuit mijn kamer op de 10e eeuwse kerk

‘s Avonds kom ik er weer uit. Ik ga weer lezen in de tuin. Mijn moeder belt nog. Ook dat is fijn. Franco en Monica zijn aan het eten: pasta met aardappelen. Wil je ook? Nee dank. Een stukje brood wil ik wel. Met jam graag. Wil je ook boter of kaas? Nee, dank je. Wil je echt geen pasta? Nee, ik moet er niet aan denken. Aardappels dan? Yoghurt? Nee. Een glaasje wijn? Neeeeee. Ik wil helemaal niets. Dat is allemaal veel te zwaar joh. Begrijp je dat dan niet? Weinig en licht verteerbaar eten; meer niet Ja, en één snee brood is meer dan genoeg. Nee, ik hoef echt niets meer. En ik ga lekker vroeg slapen. Franco zal me morgen met de auto naar Borgo San Lorenzo brengen. Dat is een iets groter station dan San Piero a Sieve.