Dinsdag 7 mei 2013
Van: huis:
Naar: Rome

Morgen begin ik aan de Via Francigena del Sud. Deze loopt van Rome naar het uiterste zuiden van Italië. Je kunt dan oversteken naar Griekenland en doorlopen naar Jeruzalem. In Italië loop je zo’n 800 km en daar doe je volgens het boekje een maand over. De etappes zijn behoorlijk lang, dat zal dus wat langer worden. Ik heb nu een week, dus ik zie wel waar ik uitkom.


VF del Sud

Vanmiddag vlieg ik naar Rome. De reis verloopt voorspoedig, In het weekend heeft Schiphol problemen gehad met de bagageafhandeling. Eenderde is blijven staan. Ik moet er niet aan denken. Ga je op vakantie of op reis dan kun je nog wat kopen of zo, maar ik moet meteen weg en zonder bagage lukt dat niet. Dat zou dan betekenen dat ik me een dag in Rome zou moeten vermaken en wachten op mijn rugzak. Nou ja, laten we daar niet meteen vanuit gaan.

De KLM vlucht wordt door Alitalia uitgevoerd. Da’s jammer. Voor Nederlandse begrippen vlieg ik namelijk rond etenstijd, maar voor Italiaanse begrippen daarvoor. En dus krijg ik waarschijnlijk geen eten. Dan maar een broodje op Schiphol kopen. En mijn vermoeden klopt: geen eten. Alleen wat te drinken en twee koekjes, één voor elke holle kies, bij elkaar niet meer dan een speculaasje.

Ik zit vooraan in het vliegtuig en ben er snel uit. Ik sta dan ook als eerste bij de bagageband. Dat is verder totaal niet nuttig, want het duurt lang. Ik begin al wat onrustig te worden; de band gaat lopen, er komt één koffer, de band wordt weer stopgezet, de band gaat weer lopen, er komt weer één koffer en de band wordt weer stopgezet. We zijn inmiddels 20 minuten verder. De band begint weer te lopen, er komen nu wat meer koffers, en dan gelukkig ook mijn rugzak. Pfioe. Naar de trein, kaartje kopen en bij Roma Ostiense er weer uit. Ik heb de trein van 20.13 uur, en ik heb nog steeds niet gegeten. Ik ga bijna van mijn graad; in de trein prop ik dan ook zo ongeveer, het inmiddels wat taai geworden broodje, naar binnen. Zo, dat was lekker.

Het hotel is redelijk snel gevonden. “Ga je nog weg vanavond, want dan geef ik je de sleutel.” “Grapjas, ik wil morgen graag vroeg ontbijten, dus ik ga nu slapen.” “Wil je

naar het Vaticaan?” “Nee, ik wil naar de Via Appia Antica, en dan verder naar Marino.” “Mama mia, te voet? Dat doen Italianen niet hoor.” “Oh jawel hoor, er zijn er een paar die dat ook doen.” “Maar dan begrijp ik ook dat je nu gaat slapen en morgen weer vroeg op wil. Er zijn trouwens heel veel Nederlanders nu.” “Ja“, zeg ik: “het is vakantie.” “Waarom? Omdat het zomer is?” Ik grinnik wat. Zomer? Je moet eens weten; de lente is nauwelijks begonnen. “Nee, omdat het Koninginnedag is, en nu hebben we een koning, en omdat het Bevrijdingsdag is.” Ik ben niet bijzonder koningsgezind, maar ben ook niet echt tegen. Ben een beetje meningsloos, zeg maar. Maar ik heb vorige week de hele dag aan de televisie gekluisterd gezeten, me te vergapen aan alle mooie jurken, de royals uit het buitenland, Beatrix die Amalia uitleg geeft, de 20 kg zware koningsmantel (dacht meteen toen ik dat hoorde: tsja, dat kan je ook zo maar op je rug hebben als je gaat wandelen), de joelende menigte en ga zo maar door. En dus vertel ik met trots dat we nu een koning hebben. Hm, is dat nou Nederlandse cultuur, maakt dat je tot Nederlander? Momenteel houd ik me daar vanwege mijn onderzoek enorm mee bezig. Nou ja, boeien, wat maakt het uit, zal zij interessant vinden. 


De hele inhoud van mijn rugzak