Donderdag 9 mei 2013
Van: Marino
Naar: Artena
Afstand: 28,2 km
Totale afstand: 54 km
Vertrek: 8.10 uur
Aankomst: 15.45 uur
Weer: zonnig

Ondanks het eten redelijk goed geslapen. Ben ‘s nachts wel een keer wakker geworden, maar ben ook gewoon weer in slaap gevallen. Niet gekotst en geen diarree. Als de wekker om 6.45 uur gaat, zou ik eigenlijk nog even willen blijven liggen, ik heb spierpijn. Maar nee, vandaag wordt een lange dag. En dus sta ik 7.15 uur klaar voor het ontbijt. Ik sta dus wel klaar, maar dat ontbijt nog niet. Het wordt echter meteen gemaakt. Een kopje thee, twee beschuitdingetjes, voor elke holle kies één, en een verpakte veel te zoete brioche. Hm, hier ga ik het natuurlijk niet op halen, maar goed. En dus eerst naar de alimentari, daar een broodje met salami en een broodje met kaas gehaald. Heb dat nu eens anders gevraagd in het Italiaans, en ik krijg inderdaad twee broodjes. Vul mijn flesjes bij de fontein bij en ik ga op pad. Mijn iGotU doet het gelukkig. Die geeft overigens aan dat ik 31,5 km heb gelopen. Dat zou zo maar kunnen, omdat ik me niet aan de route heb gehouden. Die ging namelijk door bos en een deel was waarschijnlijk slecht begaanbaar door sneeuwval. Dat gaf het boekje al aan. En omdat er gisteren ook een omweg was (die niet in het boekje stond), lijkt me de kans groot dat ik ergens vastloop. Bovendien staat erbij dat de route lastig te vinden is en dat je de weg wellicht kwijt raakt. Daar heb ik allemaal geen zin in, en dus loop ik over de weg. Ik wist niet zo goed wat voor soort weg dat zou zijn, maar dat varieerde van een 50 tot 70 km weg. Althans dat geven de borden aan. Italianen scheuren, dus volgens mij was de snelheid ook nog wel eens anders. Bij het eerste stuk was ook nog een stoep, maar die verdween na een tijdje ook. Kortom: geen fijne weg, maar ja, ik ben niet fout gelopen.

Marino

Marino blijkt trouwens groter te zijn dan ik dacht. Het duurt nog even voordat ik eruit ben. En omdat na Marino niets is, loop ik nog even een bar binnen voor een kopje thee en een brioche. Kijk, dit zijn prijzen: 1,80. De thee is niet te zuipen, maar de brioche is goddelijk. En blij loop ik weer verder. Dat blije gevoel duurt overigens niet lang. Na zo’n 8 km ben ik al moe. Jemig, ik zit nog niet eens op eenderde; dat wordt nog wat. Mijn benen en voeten geven aan dat ik er al 15 km op heb zitten.

Onderweg

Er waren trouwens veel wielrenners. Dat vind ik altijd wel leuk,omdat die altijd goededag zeggen. Zo niet nu. Dat was me gisteren ook al opgevallen. Niemand zegt gedag. Als jij wat zegt, zeggen ze wel wat terug, maar met erg veel enthousiasme gaat dat niet. En slechts een enkele wielrenner zegt dus wat, maar het merendeel houdt zijn mond. Ik blijf het stug volhouden om tegen jan en alleman wat te zeggen. Tot aan de straathoer toe. Maar ook die zegt niets terug. Volgens mij vergiste die zich ook nog even en dacht ze in eerste instantie dat ik een man was. Ze ging wat al te demonstratief met haar kont naar me toe staan in een pose die ik niet nadoe. Heb ik trouwens een kofferriem gekocht om mijn fototoestel om mijn middel vast te kunnen maken. Zij hebben een kofferriem om als slip. Ach ja, multifunctioneel zo’n ding. Ik loop langs zo’n kleine tien hoeren. Ze staan in elke inham. En denk ik in eerste instantie nog erg naïef bij een lege inham: hé, daar staat niemand. Oh nee, logisch, want er staat een auto en er stapt net een meneer in, die vast het land heeft geïnspecteerd. Ja, ja, geïnspecteerd heeft hij vast, maar niet het land, want nog geen vijf seconden daarna komt de hoer tevoorschijn. En ook bij de volgende. Er stopt een auto, de hoer gaat weer in de al eerder genoemde stand aan het raam staan, er wordt blijkbaar een deal gesloten, de man parkeert zijn auto, en komt eruit en loopt de hoer achterna die in de bosjes is verdwenen. En dan kom ik langs. Achter mijn zonnebril gluur ik de bosjes in, maar ze zijn verdwenen, en vreemde geluiden hoor ik ook nog niet. Tsjonge, bloeiende handel hier langs de weg. Ja, ik kan er de draak mee steken, maar dieptriest is het natuurlijk wel. Jonge, Afrikaanse meisjes nog, allemaal met een stoel en een tas erop en een mobiel aan hun oor. Ik denk dat de eerste overigens mijn komst al heeft aangekondigd aan de rest. Misschien een aardige dagopbrengst, maar het zou me niet verbazen als ze dat aan het eind van de dag aan hun pooier moeten inleveren, als ze weer opgehaald worden. Ga werken voor je geld, denk ik. Maar dan wel ander werk dan je nu hebt. En wat voel ik me rijk dat ik met een baan gewoon hier voor mijn lol op vakantie kan gaan om te wandelen. En al staat die baan wat op de tocht; ik heb wel veel mogelijkheden om wat anders te vinden.

In Macere stop ik nog even om mijn laatste broodje op te eten. Ik moet nog 6 km. Uiteindelijk gaat het toch best weer aardig. En dan zie ik op een heuvel een stadje liggen; dat zal Artena zijn.

Artena

Artena

Ik moet nog 4 km, maar het ziet eruit alsof ik nog veel meer moet. De weg stijgt en het tempo gaat er steeds meer uit. “Op het eind ga je rechtsaf steil omhoog de Via Santuario in.” Pardon? Steil omhoog is nog voorzichtig uitgedrukt. Ik moet mezelf en mijn rugzak echt omhoog duwen. Ik loop bijna horizontaal om niet weer naar beneden te kukelen. En binnen de kortste keren hijg ik als een werkpaard. Er lijkt geen eind aan te komen. Ik kan geen pap meer zeggen. Ik stop een paar keer om op adem te komen. Ik moet de tweede links hebben, en als ik eindelijk een eerste straat links zie, wil ik eigenlijk daar gewon in. Toch even vragen. Er komen net twee mensen aan lopen. Het blijken Monica en Pierre te zijn. Ze hebben al 24 jaar een huis hier. De helft van de tijd wonen ze hier, de andere helft in Parijs. Het zijn Fransen. Ik heb nog nooit Fransen zo goed Engels horen praten. En waar ik dan wel vandaan kom. “Uit de buurt van Amsterdam? Waar dan, want ik heb ook nog 5 jaar in Amsterdam gewoond“, zegt Monica. “En ik heb bij de KLM gewerkt“, zegt Pierre. “En wat doe jij hier dan?” “Ik wandel.” “Dat zien we ja.” “Oh, je slaapt in Albergo Chiocchio? Eet je alleen vanavond? We komen je om 20.00 uur ophalen, dan kom je bij ons eten. Zeg in het hotel maar dat je Monica en Pierre gezien hebt, dan komt het goed.” “Tot later”. Er komen zelfs nog twee woorden Nederlands uit. Ha ha, waar ben ik nu weer in verzeild geraakt? Ik hijs me verder omhoog en kom bij de Albergo aan. Ik laat me op bed vallen, doe mijn ogen dicht en na een half uur ben ik pas in staat om te gaan douchen. Morgen gelukkig maar 8 km. Da’s dan wel weer een beetje weinig, maar anders had ik er 26 moeten doen. Sorry, effe niet. Het zal vanavond waarschijnlijk ook niet al te vroeg worden, dus morgen lekker uitslapen.