Ik ben bijna een maand onderweg en de tijd is omgevlogen. Als je zegt dat ik pas twee weken weg ben, geloof ik het ook. Ik ben niet meer met het werk bezig; ik droom er niet meer over, zoals een van de eerste dagen. Maar collega's, scholen en leerkrachten schieten wel door mijn hoofd zo nu en dan. Maar het échte loslaten heeft nog niet plaatsgevonden. Als ik nu naar huis zou gaan, kan ik het gewone leven morgen weer oppakken, en is het niet anders dan een vakantie. Behalve dan dat ik toevallig een paar honderd km heb gelopen. Dat doe ik anders nooit. Maar er verandert wel wat. Kon ik in het begin precies zeggen van waar naar waar ik was gelopen en hoeveel km dat was, weet ik nu 's avonds al bijna niet meer vanwaar ik 's morgens ben vertrokken. En dat is gek. Blijkbaar is dat niet belangrijk. Als ik een kaart van een iets groter deel van Frankrijk heb, kan ik daar wel uren naar kijken en de plaatsen bestuderen waar ik wel en niet langs kom en hoe deze ten opzichte van elkaar liggen. Maar onthouden? Ho maar.
Het doet blijkbaar iets met mijn geheugen. Het 'intellectuele nadenken' gaat niet goed meer. Ik kan ook niet meer zo snel hoofdrekenen. Als ik het aantal km op wil tellen dan wel af wil trekken, doe ik daar heel lang over. Het 'filosofische nadenken' gaat gewoon voort. Het tast mijn hersens dus niet aan of zo.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten