Zaterdag 5 juni 2010
Vanaf Canterbury: 666 km
Tot Rome: 1417 km
Vandaag heb ik alle tijd. Ik kan pas om 18.00 uur in het hotel terecht. Ik sta dus wat later op, ontbijt wat uitgebreider en ga om 10.00 uur weg. Dan nog zal ik er veel te vroeg zijn, maar ik houd er niet van om veel later weg te gaan. Er kan ten slotte nog van alles misgaan onderweg. Ik heb overigens wel last van de val van gisteren. Ik heb spierpijn in mijn linkerarm en mijn linkerpols doet zeer. Op die kant ben ik gevallen, dus dat is niet zo raar.
Maar eerst nog even het ontbijt. Het is een ontbijtbuffet en ik heb me voorgenomen er enigszins aan te buiten te gaan. En dat doe ik dan ook: een stuk stokbrood, een croissant, een chocolade croissant, een rozijnenbroodje, een glas jus d'orange, een pot thee, yoghurt met vruchten. Eigenlijk vind ik me wat asociaal, maar ja, ik moet een heel eind lopen hè. En pelgrims moeten altijd heel veel eten. Het schijnt dat je gemiddeld 10 kg afvalt. Ik moet er niet aan denken, maar goed. Ik zit vol, en geniet van het laatste kopje thee (eindelijk weer eens lekkere). En dan zie ik dat eigenlijk iedereen zoveel neemt. Men gaat regelmatig terug om toch nog even wat te halen. En dus blijk ik nog heel bescheiden te zijn geweest. Het hotel zit overigens vol met Nederlanders en Engelsen. Het echtpaar van gisteren komt ook binnen.
Dan kan ik het verblijf echt niet langer rekken en vertrek ik. De pauzes onderweg zijn wel wat langer, maar dan ben ik toch echt om 14.30 uur in Chalindrey. Eerst maar eens wat drinken in een café. Dan nog wat boodschappen bij de supermarkt. Richting station, daar nog eens op een bankje zitten. Naar een ander café nog eens wat drinken, bij de bushalte op een bankje zitten en dan is het eindelijk klokslag 18.00 uur, naar het hotel. Geen deur open. Dan komt er een meisje het raam open doen. Ik stuntel wat dat ik er in wil. Zegt ze dat het pas om 19.00 uur open gaat. Ja, da's lekker. Zit ik hier al drie uur duimen te draaien, moet ik dat nog een uur lang doen. Dacht het effe niet. Ze gaat iemand halen. Tegelijkertijd komen er drie bruiloftsgasten aan die gewoon naar binnen gaan. Ik voel nog eens aan de deur, maar hij gaat echt niet open. Als een viswijf hang ik aan het raam en roep of er iemand is. Ik wil naar binnen. Ik hoor mensen, ik zie ze ook, maar ze doen net alsof ze me niet zien en horen. Ik word steeds bozer. En dan komt er een mevrouw naar buiten, en leidt me naar binnen. Ik begin al te roepen dat ik een kamer heb gereserveerd om 18.00 uur. Ja, dat weet ze. En vriendelijk wijst ze me mijn kamer, de wc en de douche.
Om 19.00 uur kan ik eten. Prima. Het wordt nog druk. Aan het Frans te horen, komt er een Nederlander binnen; hij is op de fiets. En even later hoor ik twee Nederlandse stemmen. Klopt dus. Bij het eten blijken het er zelfs drie te zijn.
Ik vraag de hotelmeverouw weer om het adres te bellen voor de overnachting in Champlitte. Blijkt dicht te zijn op zondag. Balen. Er is nog een ander hotel, maar daar heeft ze geen telefoonnummer van, want dat ligt in een ander departement. Dat vind ik zo idioot. Als het maar iets buiten je eigen gebied ligt weet je meteen niets meer. Alsof je helemaal de grens over gaat. En dus mijn hele familie- en vriendenkring afgebeld om even te googlen. Het is zaterdagavond en iedereen lijkt de hort op te zijn. Nou ja, beetje overdreven is dat wel; bij de derde lukt het,
En dan nog even dit.
- Simone: ik ga hem zeker zingen. Hij stond nog niet op mijn repertoire.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten