Donderdag 3 juni 2010
Vanaf Canterbury: 614 km
Tot Rome: 1469 km
Eindelijk is het weer mooi weer. Ik start iets te enthousiast in alleen een T-shirt, maar al gauw kan de jas die ik toch even aan gedaan had, weer uit. Het waait behoorlijk, en dat maakt het uiteindelijk wel aangenaam. Ik loop weer door gehuchten van niks. De mobiele bakker en lager komen hier langs, want er is echt helemaal niets. Het ene na het andere huis staat te koop. Ik denk dat je hier voor een prikkie een leuk huisje kunt kopen. Sommigen moeten wel enigszins opgeknapt worden; dat zijn meer bouwvallen, maar dat geldt niet voor alle huizen. Je moet echter wel van rust houden, en een auto is noodzakelijk. Voor een beetje groot dorp moet je toch al tientallen km rijden; laat staan voor een grote stad.
Het plan was om naar Mormant te lopen. 'A very small hamlet' zoals in de gids staat. Waarschijnlijk bestaat dat uit maar drie huizen en een abdij, want die is er ook. De accommodatie daar is echter vol. En dus heeft het hotel in Clairvaux een gîtes in Richebourg, 6 à 7 km vòòr Mormant, voor me gereserveerd. Dat stelt ook niet veel voor, maar dat mag je dan nog wel 'dorp' noemen. Een winkel is er echter niet. En het is zo groot dat het meer dan één straat heeft. Ik ga bij de Mairie naar binnen om de weg te vragen. Ik moet teruglopen naar la place, en dan bij de chateau d'haut naar rechts. Eh, wat is een chateau d'haut? Elk beetje uit de kluiten gewassen huis heeft hier een chateau. Zou het huis op de hoek bij het plein dan eigenlijk een chateau zijn? In de buurt ligt Chateauvillain; zouden ze dat bedoelen? Dat ik die richting op moet? Of ligt het een beetje hoger? Of zou je chateau d'eau schrijven? Dan weet ik nog steeds niet wat het is. Is er water bij het kasteel? En moest ik nou bij het plein naar links of naar rechts? Ik ben zo in beslag genomen door het chateau d'haut dat ik dat niet meegekregen heb. En dus ga ik bij het plein naar rechts. Geen chateau te bekennen en het gaat ook niet omhoog. Sterker nog: ik ga het dorp weer uit. Daar nog maar een keer vragen aan een meneer. En ook hij heeft het over het chateau d'haut. Maar ik moet eerst alleen maar rechtdoor, zo'n 300 meter. En bij het chateau is het rechts. En er hangt een bordje van Gîtes de France. Oké, nieuwe poging. Ik zie weer geen kasteel, maar wel een watertoren, En ineens dringt het tot me door: chateau d'eau. Tsja, ik vind 'toren' toch een betere benaming dan 'kasteel' voor zo'n ding, maar goed. Ik heb weer een nieuw woord geleerd. En onderweg heb ik die dingen al in ik weet niet hoeveel soorten, kleuren en maten gezien. Vrijwel elke dag kom ik er wel een of twee tegen. In het Engels heten die dingen trouwens ook 'toren'. En zo kom ik bij een oudere meneer en mevrouw uit. Ik denk dat het geheel van de kinderen is, maar die zullen wel aan het werk zijn. Ik zit eigenlijk in een soort vakantiehuis. Ik heb een twee persoonskamer, met een gezamenlijk wc en douche, en gebruik van keuken. Ik denk niet (en hoop) dat er nog andere mensen zullen komen. Dus alsnog alles privé. Er liggen allerlei lekkere eetdingen, maar ik heb geen idee of dat voor mij is. En het gas krijg ik niet aangestoken, en zo maar het servies in de magnetron zetten lijkt me niet zo'n goed idee, dus een kopje thee zit er niet in. Opa en oma zijn namelijk weer verdwenen. Nou ja, er komt vast wel iemand thuis die het me uit kan leggen. En die komt ook. Alles wat op het aanrecht en in de koelkast staat is voor mij. Ik hoef het alleen maar doe elkaar te husselen. De gîte is weer op een boerderij. En daar heb ik alleen maar goede ervaring mee. Kwam hiervoor alles uit de eigen tuin; op deze boerderij worden 36 koeien gehouden. En dus heb ik boter en melk van de eigen koeien. En dat is aan de koekjes te proeven: die zijn vet. Maar de taart is beter. En ik kan een hele pot thee zetten, van echt op gas gekookt water. Oh wat lekker! Aan de keukentafel zittend met mijn benen omhoog op een andere stoel. Nee, niet omdat ik lui ben, maar omdat ik een oud wijf ben met dikke voeten die 's ochtends niet meer helemaal wegtrekken. Ik zou eigenlijk steunkousen moeten hebben.
En dan vergeet ik bijna te vertellen dat ik vandaag een slang en een hert gezien heb. Twee totaal verschillende dieren en ook twee totaal verschillende reactie van mij. Als eerste de slang. Die lag aan de kant van de weg en was waarschijnlijk nog maar net dood gereden. Hij zag er heel eng uit en ik sprong een meter opzij. Eigenlijk wilde ik hem wat beter bekijken, maar ondanks die ie dood was, durfde ik dat niet. Deze was trouwens een ietsepietsie groter dan de vorige die ik zag. Ik denk dat hij wel een meter lang was. Ik ging meteen middenin op de weg lopen en niet meer in de berm. Brrr, wat zijn die beesten eng. Daar zijn allerlei insecten als spinnen en ander ondefinieerbaar spul niets bij. Nee, dan het hert. Ik stond er weer net zo bij te springen als toen ik de vos zag. Het hert lag echter gewoon in het korenveld en ging ineens staan en sprong 'als een jonge hinde' het bos in. Prachtig om te zien. Zijn mijn coördinatie en elegantie in zijn geheel verdwenen als ik moe ben (en ik heb er al niet zoveel van); het voortbewegen van dit dier is schitterend. Ik moet dan ook uiteraard even later het bord 'pas op, overstekend wild' fotograferen. Ik blijf hangen in een tak van een bramenstruik; ik verlies bijna mijn evenwicht en de schrammen staan op mijn benen. Over elegantie gesproken.
En dan nog even dit.
- Marianne: wat prachtig. Ik begreep zelfs het Italiaans.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten