Maandag 31 mei 2010
Vanaf Canterbury: 573 km
Tot Rome: 1510 km
Gisteren was zwaar omdat mijn blaren gingen opspelen. En dus laat ik mijn rugzak thuis en loop vandaag zonder enige ballast. En dat scheelt zeg. Ik voel me wel schuldig, omdat Eefje nu de lunch en mijn wandelstokken draagt, maar die is onverbiddelijk en vindt het geen probleem. En zo loop ik als een veertje en vindt de 24 km geen enkel probleem.
Vandaag een leuke route met veel nieuwe bloemen gezien. Eefje kan een boterbloem wel van een paardenbloem onderscheiden, dus ik heb nog wat nieuwe bloemen geleerd. We lopen enkele uren langs een spoorlijn en er komt geen trein langs. Da's jammer, want dat vind ik toch altijd wel leuk. Uiteindelijk steken we drie keer een overweg over, en het is of de duvel ermee speelt: bij elke oversteek komt er een trein langs. En dus bijna springend van enthousiasme staan we ze te bekijken. Verder lopen we door verschillende gehuchten. Aan de ene kant vervallen vakwerkhuizen die soms letterlijk op instorten staan. Aan de andere kant zie je de vroegere rijkdom ervan af. Er staan grote huizen, oude hoeves en we passeren nog twee wasplaatsen.
Het is droog, maar daar is dan ook alle mee gezegd. De wind maakt het koud en echt lang zitten om te rusten, is niet aangenaam. En zo komen we om even over vieren in Bar sur Aube aan. Kees is er al, en gaat met Eefje naar een café. Ik ga naar de VVV om een hotel te regelen. De eerste is te duur, de tweede is dicht en dus blijft er nog maar één over. Pfff, gelukkig, daar hebben ze nog een kamer. Nu ook naar het café voor een kopje thee, dan de spullen uit de auto overhevelen, en afscheid nemen. En weer is het alsof de meeloper er al dagen is. Als ik de Rue Nationale afloop richting mijn hotel, komen Eefje en Kees met de auto nog langs. Laatste keer zwaaien en weemoedig loop ik verder. Ik ben blij dat ik in een hotel zit en niet in een B&B. Kan nu gewoon naar mijn kamer verder weemoedig zijn. En ik hoef geen sociale praatjes te houden in het Frans. Ik eet de laatste bruine boterhammen met kaas en de mueslibollen op. Ik heb ook geen zin meer om er uit te gaan en ergens te gaan eten. Beetje dom Franse televisie kijken, mail checken, de internetverbinding snel verbreken omdat ik geen zin heb in Skype en vroeg naar bed. Eefje was de laatste meeloper op een rij. Nu zal ik waarschijnlijk een maand alleen zijn. Wellicht dat mijn vader me bij de oversteek via de St. Bernard gaat vergezellen, maar dat is nog niet zeker.
En dan nog even dit.
- mama: het is een heel symfonieorkest.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten