Dag 23: Reims - Trépail (26 km)

Woensdag 26 mei 2010
Vanaf Canterbury: 445 km
Tot Rome: 1638 km

Waar ik nou weer terecht ben gekomen. Alle B&B's of hotels zijn wel aangesloten bij Logis de France, of Gîtes de France of zoiets. Die van Bridget dan toevallig niet, maar die stond ook niet in mijn gids. En nu zit ik in het huis van malle Pietje. Ik heb een kamer met twee losse bedden en een stapelbed. Het zijn spiraalbedden, maar intussen waarschijnlijk zo doorgezakt dat ze er een plank op hebben gelegd. Er is wel een matras, maar geen beddengoed. Komen mijn slaapzak en mijn eigen kussentje dus goed van pas. De muren moeten nog geschilderd worden (zo dat al gedaan wordt), een peertje hangt uit het plafond. Er zijn geen handdoeken (die heb ik gelukkig ook zelf mee). En ik denk dat de wc en douche ook door haar zelf gebruikt worden, want er liggen allerlei kleren. Het huis staat zo immens vol met rotzooi dat je er je kont niet kunt keren. Het aanrecht is volgebouwd. Er lopen een kat met drie kittens en minstens één grote zwarte kip rond, en op het binnenplaatsje staan nog wat vogelkooitjes (de vogels heb ik nog niet ontdekt). Haar schuur (ook barstensvol met ondefinieerbare 'spullen') grenst aan de kerk. Als je op het dak van de schuur staat en op een trap gaat staan, kun je door het glas-in-loodraam naar binnen kijken.
Als ik daar een opmerking over maak, vraagt ze of ik de kerk wil zien. uiteraard. Ze verzorgt de bloemen en heeft daarom de sleutel. En sinds er van alles gestolen wordt, is de kerk vrijwel altijd dicht. Dat hoorde ik Mme Foot ook al zeggen. Ik vind het een schande.
De vier Italianen hebben hier gisteren ook geslapen. Ze lopen toch meer dan ik dacht, dus wellicht dat ik ze nog een keer tegenkom. En als ik het goed heb begrepen, hebben ze gisteren gekookt en er een feestje van gemaakt met drie flessen wijn dan wel champagne. Mevrouw praat namelijk lekker Frans en heeft niet helemaal door dat ik er geen hout van begrijp. Ik knik en lach vriendelijk, en hoop maar dat ze geen vragen stelt, want die moet ze drie keer herhalen voordat ik ze begrijp. Dus als er even een stilte valt, stel ik een vraag. Die voor haar wellicht zo maar uit de lucht komt vallen, en waarvan ik denk dat we het over dat onderwerp hadden. Geen idee hoe die Italianen dat hebben gedaan trouwens. Alleen zij sprak een beetje Frans en de drie mannen helemaal niet. Wellicht daarom de drank.
Ze gaat overigens voor me koken vanavond. Of ik de Norit, de Entosorbine en ik weet niet hoe dat spul allemaal heet nodig heb, zie ik wel. Ik hoop dat ze het flink verhit, dan gaan alle bacteriën vanzelf dood. Aan de andere kant: echt vies is het ook niet. Het stinkt wel naar kattenpies, maar dat doet het haast bij iedereen die katten heeft (uitzonderingen daargelaten), en zelf ruiken ze dat niet meer.
Ik begrijp overigens niets van afstanden en conditie en dergelijke. Ik had inmiddels de ervaring dat 20 km prima is, 25 te doen is en alles wat meer is, een beetje hangen en trekken wordt. Liep ik gisteren 'maar' 18 km en vond ik dat meer dan genoeg. Loop ik er vandaag 26 en doe dat met twee vingers in mijn neus, achterstevoren. Heb maar twee keer tien minuten pauze genomen. Nou heb ik wel een beetje doorgelopen om op tijd in Trépail te zijn. Regen en onweer komen in de loop van de middag, dus ik wilde er 15.30/16.00 uur toch echt wel zijn. En dat heb ik ruim gehaald. Ben om 8 uur al vertrokken. Heb ontbeten met twee Nederlandse vrouwen die naar Santiago lopen. Dit deel van mijn route is gelijk aan de route naar Santiago. Zij vertrekken eerder, maar ik kom ze nog wel een paar keer tegen. Denk je net in the middle of nowhere ongegeneerd je natte t-shirt wat uit te wapperen, je broek eens goed op te hijsen en alles weer op zijn plaats te duwen en te trekken, hoor ik ineens: 'hallo'. Altijd fijn, zo'n moment. 'Ook hallo: ik geloof dat ik maar weer eens op stap.' Ik loop weer langs het kanaal, door bos en langs champagnevelden. Zag ik eergisteren geen enkele druif, nu kom ik door delen waar ik overal om me heen alleen maar druivenranken zie. En er wordt al hard gewerkt: verdelgingsmiddelen sproeien, hekjes repareren, ranken opbinden, foute druifjes verwijderen. Ik weet niet wat je allemaal kunt doen, maar ze zijn er maar druk mee. Kom door Vezenay dat zo ongeveer het walhalla van de champagne en de wijn moet zijn. Hier zijn de grote champagnehuizen; op elke hoek van de straat zie ik er dan ook wel een.
Het is stukken kouder dan gisteren, maar als de zon schijnt, wordt het toch nog zo'n 25 graden. En ik kom dus voor de regen en het onweer aan. Dat ga ik morgen weer zo doen. Overmorgen schijnt het weer beter te worden.

Ze heeft twee omeletten (van de eieren van haar eigen kippen) gebakken, aardappelen gebakken en haricots beurre (die zijn dan ook geel in plaats van groen) uit een potje. Het smaakt me prima. Als ik de verhalen goed begrijp, heeft ze twee zoons en was ze al vroeg weduwe. Ze heeft in ieder geval een kleinzoon van 14, want die is vanmiddag even langs geweest. Moeilijke jongen: houdt niet van school, maar weet alles van computers. Ach, ik denk dat de hele familie nog geen professoren heeft voortgebracht. Is toch ook niet noodzakelijk? Je wordt hier geboren, vindt een partner uit een van de naastgelegen dorpen en blijft er wonen. De enige manier om je brood te verdienen is in de champagnebouw.
Ik denk dat ze een jaar of 65 is, maar ik vind haar leeftijd moeilijk in te schatten. En ze werkt nog; ook met druiven. Hmm, dat is een zwaar leven. Wat heb ik het dan goed, en wat ben ik rijk in materiële zin.

En dan nog even dit.
- Margreet: ik geniet als een god in Frankrijk.
- Fred: Saint Rémi is helaas niet meer gelukt. Zat een beetje met het oversteken van het kanaal en de plaats van bruggen ten opzichte van de kerk enzo, en de tijd die het dan kost.
- Misschien dat iemand die het wel lukt berichten op mijn weblog achter te laten even kan schrijven hoe dat moet. Hebben anderen dan wellicht weer wat aan. Hoop dan ook eens eindelijk foto's te kunnen plaatsen. Bij 'Madame petit Pierre sot' is natuurlijk geen internet. Ben morgen weer in een grotere stad.