Zondag 9 mei 2010
Vanaf Canterbury: 91 km
Tot Rome: 1992 km
De bedoeling was tot Alembon te lopen. Dat is maar 13 km, maar in Licques zou alleen een camping zijn. De mevrouw van de Auberge zegt echter dat de camping chalets heeft. En zo belt ze even om te vragen of er nog plaats en reserveert meteen voor me. Dat is aardig. En zo ga ik na het ontbijt weer op weg. Overigens best lullig om te zien dat de bakker om 8 uur vers brood brengt en mijn brood al klaar staat, en dus van gisteren is. Nou ja, één voordeel: ik ontbijt zo vroeg in mijn eentje en kan een pakje Nutella, kaas en een zakje cacaopoeder in mijn zak stoppen. Voor een ontbijt van * 8,50 mag dat best, vind ik. De spierpijn valt erg mee, en dus ga ik goed gemutst op pad. Maar als ik dan in .... aankom, word ik wat afgeleid door twee vrouwen die het begin van de wandeling niet kunnen vinden. Nou ja, het begin wel, maar de rest niet. Bij de kerk staat namelijk: hier start de wandeling, volg de gele markering. En de eerstvolgende gele markering kunnen ze al niet vinden. Helaas, ik ook niet. En omdat ik wat achter ze aanloop, let ik niet goed op en kom in het centrum uit, en dat moet dus niet. Weer terug. Scheelt toch al gauw een km of twee/drie. Maar als ik ... dan uit ben, ben ik weer de weg kwijt. Ik moet onder het spoor van de TGV door, en ik kan er alleen maar over. Terug. Andere kant op. Nee, dan ga ik alleen maar van het spoor af. Terug. Dit vage pad dan? Ja, dat blijkt het inderdaad te zijn. Ik kan onder het spoor door en kom in het bos. Van deze grapjes gaan mijn humeur dus heel snel naar beneden. Ik heb een uur heen en weer gelopen en heb volgens de routebeschrijving net 2 km gedaan. Tsja, in dit tempo ga ik het natuurlijk nooit halen. Ik baal er behoorlijk van. Maar dan kom ik vier Engelsen op de fiets tegen. En die zeggen zo vrolijk gedag, dat ik er ook weer blijer van wordt. Ik begrijp weer waar ik ben. Het gaat goed. En als ik dan ook nog een picknickbank zie, lijkt me dat een uitstekende plaats om even een plas- en eetpauze te houden. Dat plassen in de vrije natuur is overigens ook wat. Sinds ik als kind ooit in een mierennest ben gaan zitten, probeer ik dat zoveel mogelijk te vermijden. Maar ja, ik moet toch echt wel nodig. En dus verplaats ik me achter een boom. Nu geen mieren, maar wat hoog gras. Kriebelt overigens net zo, maar gras vind je gelukkig niet in je broek terug. Mijn baguette met kaas smaakt ook heerlijk, en zo kan ik er weer even tegen. En dan kom ik verder het bos in en raak weer de weg kwijt. Ik kom terecht op een vaag pad dat ook nog stijgt. Ik moet bij een veld uitkomen en dat oversteken. Dat veld zie ik wel, maar het is afgezet met prikkeldraad en ik kan er met geen mogelijkheid over heen komen. Bovendien zou ik dan middenin bouwland staan. Ik loop verder naar links, maar zie ook daar geen mogelijkheid. Terug en naar rechts. Ook niets. Dan besluit ik maar helemaal terug te gaan. Ik heb inmiddels zo veel heen en weer gelopen, maar gelukkig kan ik het pad weer terug vinden; de percelen hebben nummers. Terug op het brede pad eerst maar weer even rusten en nog wat eten. Het is koud en ik ga vlug weer verder. Ik begrijp er echt helemaal niets van. Ik word er moedeloos van. Ik kan wel heen en weer blijven lopen, maar ik weet niet waar ik ben en ik weet niet waar ik naar toe moet. En dat middenin het bos lijkt me niet handig. Er is ook niemand meer te zien. En dus besluit ik helemaal terug te lopen naar een punt waar een grotere weg is. En dan gewoon over die weg naar ... te gaan en via een omweg naar ... Gelukkig blijkt mijn idee te kloppen, en na een hele tijd kom ik aan de andere kant van het veld uit. Op nog geen 100 meter zie ik de plek waar ik een paar uur geleden stond. Redelijk frustrerend, maar ik ben blij dat ik het gevonden heb. En dan kloppen de aanwijzingen gewoon en kom ik in Licques aan. Ik kan geen pap meer zeggen en kom enigszins gebroken op de camping aan. Ik heb het koud. Ik krijg een chalet, waar verwarming in zit. Die gaat meteen op tien. En zo kom ik een beetje bij.
Ik zou vandaag 19 km lopen en als mijn GPS gegevens bekijk, blijkt dat ik er 30 gelopen heb. Vind je het gek dat ik een beetje moe ben. Eerst maar even naar huis bellen. Dat helpt al een stuk. En als er dan ook nog internet is en ik ineens vrienden Anita, Ed en Nynke met behulp van Skype hoor en zie is alle ellende vergeten. En er zijn ook nog nieuwe foto's van nichtje Anna die met papa en mama naar Griekenland op vakantie is geweest. Wat is het toch een heerlijke meid. 's Avonds lekker eten: patat met een salade met champignons en spekjes. Niet hoogstaand, maar ik eet er mijn vingers bij op.
En dan nog even dit.
- Nanette: als er iets is wat ik vandaag niet nodig had, was het wel zonnebrand en een pet. Vaseline en een berenmuts waren beter op zijn plaats geweest. Maar die tijd gaat vast nog komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten