Dag 5: Escalles - Guînes (25 km)

Zaterdag 8 mei 2010
Vanaf Canterbury: 72 km
Tot Rome: 2011 km

Humeur is een raar fenomeen. Na het ontbijt en te hebben betaald worstel ik me in mijn regenkleding. En dat blijkt niet eenvoudig te zijn. Het moet namelijk over alle uitsteeksels als rugzak en stokken, en mijn arm moet nog door de mouw. Een meneer en mevrouw die nog aan het ontbijt zitten, kijken naar mij zonder ook maar enige hulp te bieden. Beetje lomp vind ik het wel, maar goed. Ik ben er toch echt een paar minuten mee bezig, en draai een paar rondjes om mezelf heen. Maar als dan eindelijk alles aangetrokken is, blijkt het nog harder te regenen dan een half uur geleden. Niet echt weer om een vrolijk humeur van te krijgen. Ik loop langs de kust met uitzicht op de Cap Blanc de Nez die er grijs uitziet (iets zuidelijker is de Cap Gris de Nez, die zal nu wel zwart zijn) vanwege de regen, de laag hangende bewolking en het slechte zicht. Ook de obelisk op de top van de berg is zo goed als verdwenen. Wat zou dit uitzicht mooi zijn geweest als het weer beter was geweest zeg. En ik loop in de regen. Bah! Maar ik vind het top. Ik ben helemaal vrolijk. Ik vind het een mooie dag, en begin ervan te zingen. Hoe kan het ook anders: 'Wat een mooie dag' van Brigitte Kaandorp. Kom dan ook nog een hardloper tegen. Hm, hij liever dan ik. Zal hij waarschijnlijk ook van mij denken. Vlak voor Wissant komt hij me weer achterop en we begroeten elkaar weer. En mijn humeur is nog steeds top.
In Wissant koop ik een baguette. En hoe neem je die mee? Een Fransman knakt hem in tweeën en stopt hem overdwars onder zijn snelbinder. Ik breek hem ook in tweeën en klem hem ook overdwars tussen de banden van mijn rugzak. Het aantrekken van de regenkleding wordt er daardoor niet makkelijker op, want nu moet die ook nog om het stokbrood heen. Nou ja. Vanmorgen heb ik bij het ontbijt nog een pakje Camembert mee gebietst. Hmm, lekker: vers stokbrood met Camembert; ik kijk er nu al naar uit.
Het is vandaag Fête de la Victoire en bij elk oorlogsmonument hangen vlaggen en staan bloemen. Verder merk ik er niets van. Ik denk dat het vergelijkbaar is met onze Bevrijdingsdag: alleen ambtenaren hebben nog vrij en verder is daar ook niets van te merken.
Vanaf Wissant loop ik een deel van de GR 128, dus gewoon de rood-witte markeringen volgen. Het wemelt hier overigens van de lange afstandspaden en fietsroutes. Na een tijdje wordt het droog, maar het blijft om me heen donker. Dat is nog beter te zien als je op een heuvel staat. Maar de wind staat goed en er valt uiteindelijk geen druppel meer.
De bedoeling is tot Pihen les Guînes te lopen. Dan heb ik er 21 km vandaag op zitten. De B&B blijkt echter iets verder te zijn dan ik dacht, dus dat zullen er wel 22 zijn. En als ik aankom, word ik verwelkomd door grote blaffende honden, en verder niemand. Ik trek nog aan een bel, maar niets. Dan niet. En dus loop ik weer terug en ga richting Guînes. Dat is 4 km (plus die ene naar Pihen, dus 5) verderop, en kom een beetje gesloopt aan. Denk dat ik vandaag 27 km heb gelopen. Bij een camping is ook een Logis de France. Het lijkt op een boerenhoeve. Doet erg landelijk aan. Kan hier ook eten. Ik vind het prima.
Als ik later nmijn GPS gegevenes download blijkt dat ik bijna 31 km heb gelopen.

En dan nog even dit.
- Eefje: op mijn weblog heb ik in het begin geschreven dat mijn enige doel is om Rome te halen. En ik realiseer me steeds meer dat de weg het doel is. Het gedicht omschrijft het uitstekend. Het is mooi.