Dag 14: Arras - Bapaume (26 km)

Maandag 17 mei 2010
Vanaf Canterbury: 230 km
Tot Rome: 1854 km

Had ik gisteren eigenlijk geen rust in mijn kont voor een dagje vrij, denk ik vanmorgen bij het aflopen van de wekker: hè bah, moet ik eruit? Niet zeuren: gewoon doen. Hier geen ontbijt en dus nog wat oud brood met kaas van de vorige dag. De camembert komt overigens mijn strot uit. Heb nu wel eens zin in wat anders. Vraag de mevrouw bij de receptie of ze nog een keer naar het hotel in Bapaume belt. Maar helaas: dat is vol. De religieuze instelling neemt niet op. Nou ja, ik zie het wel. Ik ga in Bapaume wel naar de VVV. Wie weet hebben ze daar nog wat. En zo stap ik om 8.20 uur de deur uit, in de stromende regen. Ook dat nog, maar het is niet koud en al gauw doe ik van alles uit, en uiteindelijk mijn regenjas ook. De zon gaat zelfs schijnen. Het is heerlijk weer, en de zin komt weer helemaal terug.
Vandaag heb ik me met hele rare dingen beziggehouden. Komt dat vanwege het kluizenaarsbestaan, of doordat je gewoon de tijd hebt om er over na te denken, omdat je toch niets anders te doen hebt. Zoals gezegd, regende het en over de weg liep een straal water, door een soort geul in het asfalt. Het asfalt was daar ook gespleten. Tsja, en dan vraag je dus af: was die spleet er eerst, waardoor het water door de geul kan, of liep het water er eerst, waardoor het asfalt is gespleten. Totaal niet interessant om te weten, maar daar ben je dan wel weer een paar minuten mee bezig. Ook koeien zijn rare beesten. Aan de en kant zo nieuwsgierig als wat. Vandaag rende ze zelfs naar me toe (ooit goed naar rennende koeien gekeken?), maar als je ook maar iets te dicht bij komt, lopen ze ook net zo hard weer weg. Even verderop, lagen ze in de wei. Ik kom eraan en de helft staat op om naar me toe te lopen. Ook dat had ik eigenlijk nog nooit goed bekeken. Hoe ligt een koe in de wei (ziet er niet echt comfortabel uit) en hoe staat hij op (ziet er ook best ingewikkeld uit).
Het meest bijzondere moment vandaag was een oorlogsgraf. Die zijn hier natuurlijk legio, maar er zijn nog veel meer dan ik dacht. Hier in Bapaume bijvoorbeeld is alleen al een Australisch en een Zuid-Afrikaans graf. Maar ik heb ze ook al gezien voor Canadezen, Duitsers, Engelsen en Fransen natuurlijk. Alle richtingaanwijzers naar de graven worden in het Frans en in het Engels aangegeven. De een is wat groter dan de andere, maar er zijn ook vrij kleine graven bij. Ik heb ook altijd gedacht dat het alleen aan de kust was, maar het is dus ook veel verder het land in. En als ik over een verlaten landweggetje loop, kom ik langs een klein graf uit WO I. En omdat ik nu zo dichtbij ben, kan ik ook de grafstenen lezen. En het ontroert me. Ik realiseer me dat de graven meer dan 90 jaar oud zijn, maar ze zien er uit alsof ze van gisteren zijn. Jonge jongens van 19 jaar die veel te vroeg overleden zijn, zouden nu over de 100 zijn geweest. Het is bijna niet te bevatten. Bij het gedenkmonument ligt in een kastje het archief van de graven en een boek waarin je wat kunt schrijven. En niet alleen toevallige voorbijgangers zoals ik, hebben wat geschreven, maar ook nabestaanden: een oom, of een opa die hier ligt. Ik vind het heel bijzonder. Zoals gezegd zijn er veel meer, maar zoals ik vanmiddag tegen vriend Ed via de Skype zei, komt het waarschijnlijk doordat je ze 'bij toeval' tegenkomt. Je komt er niet bewust als toerist langs, maar als toevallige voorbijganger, en dit keer dus in the middle of nowhere. Ik schrijf ook wat; de vorige was van 9 mei jl. Ik kom er maar moeilijk weg. Met enige gene maak ik een foto.
En zo kom ik in Bapaume aan. Naar de VVV voor accommodatie. En helaas, er is niet veel meer. En dus moet ik wel naar het iets te dure hotel. De VVV-mevrouw belt er even naar toe om te vragen of er nog een kamer is. En als ik het goed begrijp is dat maar goed ook: ik denk dat ik de laatste heb. Even internetten, naar de supermarkt vast boodschappen voor morgen doen, en dan blijken er Nederlanders in het hotel te zitten. Ze kwamen uit Zuid-Frankrijk terugvan vakantie en hebben in de buurt panne met de auto gekregen en zijn gestrand. Nu maar wachten tot de auto weer gerepareerd is. Het is wel gezellig even als 'Nederlanders onder elkaar'. Oh, dat klinkt chauvinistisch, maar het is heerlijk om een licht Amsterdams accent te horen. Het is alsof ik thuis ben. Angelique en Virgil: ik hoop dat jullie niet te lang hebben hoeven wachten op jullie auto. En goede reis weer naar huis.

En dan nog even dit.
- Bert: tot morgen.
- De goede rekenaar zal zien dat het aantal km vanaf Canterbury en tot Rome niet altijd lijkt te kloppen met het aantal gelopen km. Dat komt ten eerste door afrondingsfouten, en ten tweede loop ik wel eens een alternatieve route (en dan bedoel ik niet een fout gelopen route), waardoor het aantal km niet meer helemaal klopt. Het is dus bij benadering.