Vrijdag 14 mei 2010
Vanaf Canterbury: 189 km
Tot Rome: 1894 km
Vandaag gaat Heleen weer naar huis. En wat was het fijn om weer samen te lopen. We hebben een paar fantastische dagen gehad. Aan de ene kant is het alsof ze er al weken is; aan de andere kant lijkt het alsof ze nog maar net is aangekomen en nu alweer weggaat. En zoals ik al eerder zei: ontmoeten en afscheid nemen hebben tijdens deze tocht een andere betekenis. Ik zie sommige vrienden wel vaker een paar maanden niet, en die zeg je gedag, en tot de volgende keer, waneer dat dan ook is. En nu doet het elke keer een beetje zeer om gedag te zeggen. Ik moet ook weer wennen aan het alleen lopen. Maar dat is niet voor lang, want over een paar dagen komen vrienden Bert en Annette.
Heleen dus op de taxi naar Béthune gezet. En ik eerst aan het meisje van het hotel vragen waar de Rue de Verdun is. Waar moet je naar toe dan? Naar Ablain Saint Nazaire. Lopend? Dat kan niet. Tuurlijk wel. En via de kaarten van de Michelin, print ze de hele weg voor me uit. Dat kost behoorlijk wat tijd. Om 9 uur vertrekken, gaat dan ook totaal niet lukken. Maar ik vind het helemaal geweldig. Wat enorm aardig. Met mijn eigen beschrijving en de printjes, moet ik het toch kunnen vinden. Top! Daarna bij de Cora boodschappen doen. Vind ik supergrote supermarkten normaal gesproken altijd geweldig, word ik er nu vooral heel erg moe van. Ik wil alleen een stokbrood, kaas en water. En daar moet ik echt de hele winkel voor door. Ik kom aan de ene kant van de winkel binnen, het brood en de kaas staan in het midden en het water staat aan de andere kant. En het is dus echt een HELE grote winkel. En dan de kaas. Een van mijn belangrijkste criteria is natuurlijk weer gewicht. Ik ga niet een kg kaas meenemen. Maar het moet ook makkelijk te snijden zijn en niet na een beetje warmte je tas uitlopen. En dan blijkt aan beide kanten van het gangpad het vol met kaas te staan (en dit is alleen nog maar de voorverpakte). Keurig op soort: fromage frais, fromage spéciale, fromage voor op de pizza enzo, fromage van de geit, fromage zaols brie en camembert. Volgens mij maakt Albert Heijn een hele andere indeling. Er gaat een wereld voor me open. En eigenlijk voldoet alleen de Maaslander, Edammer en Goudse kaas precies aan mijn voorwaarden, maar dat gaat me echt te ver. Ik ga geen Nederlandse kaas kopen (die toch niet zo lekker smaakt als thuis, omdat ze alleen de smakeloze variant hebben) als ik in Frankrijk ben. En dus kies ik de eigenlijk te zware Camembert.
Eindelijk een lekkere dag, qua weer dan. Ik kan mijn jas uitdoen en in de zon lunchen; en daar ook de tijd voor nemen, in plaats van het brood in mijn mond te moeten proppen en meteen weer weg gaan, omdat je bijna vast vriest. En dat is wel zo aangenaam. Ik krijg het eigenlijk een beetje te warm in mijn lange onderbroek, maar ja, om die nou hier in de vrije natuur uit te doen, dat gaat toch wat erg ver.
Het was vandaag wel een beetje een Nederlandse dag. Eerst kom ik langs de Zeeman (ja die andere Wibra zeg maar), daarna zie ik de Ecole Anne Frank en mijn baguette de campagne blijkt gewoon boerenstokbrood te heten.
De route is erg saai. Ik heb de kortste gekozen en die gaat in het begin langs drukke wegen en over industrieterrein. Niet echt bijzonder dus, maar de kans dat ik de weg kwijt raak, is daardoor aanzienlijk kleiner geworden en ik ben aan een rustdag toe. Alles doet me zeer. 's Morgens gaat het nog heel aardig, maar na een km of tien begint het al moeilijker te worden, en sleep ik me voort. Na de lekkere lunch op een bankje in de zon, gaat het weer stukken beter, maar de tijd dat het goed gaat, wordt steeds korter.
En dan kom ik eindelijk in Ablain Sant Nazaire aan. Ik kan bijna niet meer op mijn voeten staan, maar als de hele wielerclub voorbij komt en iedereen bonjour zegt en ik dus ook tien keer bonjour zeg, gaat het weer wat beter. Er stopt nog een oud mannetje in de auto. Waar ga je naar toe? Naar Ablain St. Azaire. Dan ben je er al. En daarna? Naar Rome. Nee, morgen. Naar Arras. Dan moet je hier rechtdoor, dan naar rechts, daarna naar... En de rest heb ik niet kunnen volgen. Oké, bedankt. Ik zit overigens meteen op de weg van de B&B. Die begint echter bij nr. 200. En hier zijn geen kleine rijtjeshuizen, dus voordat je bij nr. 198 bent, ben je een paar meter verder. Na een dik half uur heb ik eindelijk nr. 13 bereikt. Ik ben er bijna. Ik kan echt niet meer. Als in een trans zet ik mijn ene voet voor de andere. Maar na 13, krijg je 11B, 11A en 11. Dan zal nu dan toch echt eindelijk nr. 9 komen. Nee hoor: 9D, 9C, 9B, 9A, 9bis, 9 ter, dan nog een weiland en dan 9. Kortom: ik heb bijna een uur in Ablain over dezelfde straat gelopen om bij het nummer te komen waar ik moet zijn. Maar dan heb je ook wat. Ze verkopen ook hier allerlei producten van het land, je kunt er eten en ik heb een lekkere grote kamer. Eerst mijn schoenen uit (hm, een wasje kan geen kwaad), dan naar de wc (ik pies bijna in mijn broek), dan op bed liggen, dan douchen en dan kom ik een beetje bij.
En dan nog even dit.
- Yvonne: hoewel ik daar best goed in ben vind ik zelf, leek vandaag niet echt de geschikte dag om te genieten van de kleine dingen. Maar als ik er nog even over nadenk, heb ik dat toch gedaan: de kazen in de Cora, het meisje van het hotel, twee kieviten, de wielrenners, de B&B...
- Ik heb begrepen dat het niet heel eenvoudig is een berichtje achter te laten. Toch hoop ik dat jullie dat allemaal doen. En als je niet wilt dat iedereen het kan lezen, zet dat er dan bij, dan 'publiceer' ik het niet. Maar na een zware dag, is het heerlijk 'thuiskomen' met jullie. En het hoeft helemaal nergens over te gaan hoor. Vertellen wat jij die dag gedaan hebt, waarom jij nou ook zo'n zware dag hebt gehad, dat je blij bent dat de zon schijnt, alles mag en ik vind alles leuk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten