Zaterdag 15 mei 2010
Vanaf Canterbury: 204 km
Tot Rome: 1880 km
Sorry dat het weer over eten gaat. Gisteren een eenvoudige doch voedzame maaltijd genuttigd. Plakken worst, ham en rollade zelf gemaakt, sla en aardappelen uit de tuin en brood van de bakker van de zoon. Het is echt heel eenvoudig, maar oh zo lekker. Wat zijn nou aardappels? Die eet ik eigenlijk nooit, alleen als frites en in de stamppot. Maar deze in de schil gepofte zijn toch wel heel erg lekker. En dan krijg ik nog aardbeien toe. Ze zien er te mooi uit om ook lekker te zijn. Maar nee hoor: ze zijn ook lekker. Ik ontplof bijna, maar ik eet alles tot de laatste kruimel op. Het is goed dat ik zoveel beweeg op een dag, anders zou ik als een tientonner thuis komen. En dan vanmorgen het ontbijt. Weer lekker vers boord, boter pruimenjam, rabarberjam en pruimen-rabarber confiture allemaal weer zelf gemaakt, verse appelsap van de buren. Vind ik appelsap uit een pak een ziekendrankje, verse appelsap is ook lekker als je gewoon gezond bent. Mjammie. Hmm, er is nog een stel dat na mij moet ontbijten. Laat ik niet alles opeten, en wel wat voor hen over houden.
Nu mijn lange onderbroek maar niet aangedaan. En dat scheelt een hoop. De zon schijnt weer, dus mijn jas gaat ook snel uit. Het is even zoeken naar de GR 127 die ik vandaag grotendeels loop. Maar er komt een jogger aan die na mijn eerste Franse woord al in het Engels overstapt. Hè, toch even lekker om niet zo te hoeven stuntelen. Ik zit op de goede weg, bij de kruising links aanhouden en daarna weer links iets omhoog. Oké. En ik loop weer vrolijk verder. Dit loopt toch stukken leuker en rustiger dan drukke wegen en industrieterrein. En wie kom ik tegen als ik door het open veld loop? Mijn jogger. Ah, je hebt het gevonden? Goed zo. Een fijne dag. Doei. Aardige man. Heerst het algemene beeld dat Frankrijk leuk is, maar dat het jammer is dat er Fransen wonen. Hier is dat helemaal niet. Ik ben nog geen onaardige Franse tegengekomen. Iedereen is zeer behulpzaam en vriendelijk. En werkelijk iedereen (van jong tot oud) zegt bonjour als je ze tegenkomt.
Tsja, en dan moet ik ook weer plassen. Had ik de vorige keer kriebelend gras, heb ik dit keer een bramentak met doorns. Au, ik verplaats me wat en ik pies meteen mijn schoen en broekspijp nat. Hè getver. Dat heb ik nou tegen op plassen in de vrije natuur. Ik ben er gewoon te onhandig voor. Hmm, als ik het niet over eten heb, gaat het wel over poep en pies (er is natuurlijk wel een relatie tussen beide). Ik dacht dat alleen kinderen van een jaar of drie daar niet over uitgepraat raken.
Het lopen gaat vandaag beter dan gisteren. ik ben minder snel moe en kan dus langer doorlopen. Om even voor 14.30 uur kom ik al in Arras aan. Ik kan pas na 15.00 uur bij de religieuze instelling (het is me niet helemaal duidelijk wat het precies is) terecht, dus ga ik eerst maar even langs de VVV. Die zit in het stadhuis en er wordt druk getrouwd. Het ene bruidspaar moet wachten met naar binnen gaan, omdat het andere nog naar buiten moet komen. En bij het zien van zoveel mooie kleren, ben ik me heel erg bewust van mijn lompe uitstraling. Ik geloof niet dat ik erg stink, maar charmant zie ik er niet uit. Geen strak sexy jurkje, maar een broek die ik al bijna twee weken aan heb met een broekspijp nat gepiest, geen pumps, maar schoenen waar de paardenstront hoop ik inmiddels van af is, geen hoed, maar een verwaaid kapsel, en geen bijpassend handtasje, maar een grote rugzak van een dikke 10 kg. Nou ja, verschil moet er wezen. Zowel zij als ik hebben maanden uitgekeken naar deze dag, dus een overeenkomst is er wel. En we hebben beide evenveel bekijks, vooral als we iets te dicht bij elkaar in de buurt komen.
En dan nog even dit.
- Rita: ik zal het onthouden. Je man was een wijs man. Het geeft wel moed om door te gaan. En gisteren klopte het inderdaad.
- Bert en Annette: gefeliciteerd!
- Wieneke: het lijkt overal wel koud te zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten