Everdiene loopt van Canterbury naar Rome

Maandag 13 mei 2013
Van: Ferentino
Naar: Veroli
Afstand: 16 km
Totale afstand: 106 km
Vertrek: 8.30 uur
Aankomst: 14.00 uur
Weer: zonnig

Wat een ontbijt zeg. Gisteravond is helaas een bus met toeristen aangekomen. En ja hoor, het zijn Nederlanders. Ik ben er effe niet. Iedereen van het personeel denkt echter dat ik wel bij die groep hoor. Hm, wat doe ik daar aan? Nog iets harder Italiaans praten, zodat ook de groep hoort dat ik geen Nederlander ben. Kinderachtig hè? Maar goed, die bus met toeristen vertrekt vanmorgen ook weer vroeg en dus zit iedereen nog eerder aan het ontbijt dan ik. En zijn veel mandjes leeg. Nou ja, een brioche, broodjes, cake, thee en yoghurt kan ik nog wel naar binnen werken. Het smaakt me goed.

Niet alleen het hotel is wat chiquer, het restaurant ook. Obers dragen hier handschoenen. ‘Mijn’ ober wil me wel adviseren wat ik moet nemen. Hij komt met een vis aanzetten. Of ik die wil. Nou, doe maar. Gegrilde groenten erbij, een glas wijn die ik eerst even mag proeven, en klaar is Kees. Het vult nog behoorlijk; de overheerlijke toetjes laat ik dus even mijn neus voorbij gaan. Ik neem meloen. Ook in het restaurant heb ik internet, dus tussen het eten door sms en chat ik nog met Eefje en Heleen. Altijd fijn om even met bekenden te ‘praten’. heb vanmiddag ook al even met mijn ouders geskyped.

Wolken in het dal bij Ferentino

Had ik tot gisteren nooit aanspraak, omdat niemand me gedag zei. Vandaag heb ik een gesprek met iedereen. De een zwaait me al van verre tegemoet en vraagt of ik naar Brindisi loop. Hij legt ook nog even uit hoe ik moet lopen. De volgende vraagt of ik naar Veroli loop; dat is nog zo’n 10-15 km. En de derde vraagt van waar naar waar ik loop, waar ik vandaan kom en hoe lang ik dan loop, en of ik dat alleen doe. De laatste kent de VF duidelijk niet; de andere twee wel. Ze geven me een hand dan wel ze zwaaien me uit. Ik word er blij van.

ik heb al zoveel mooie bloemen gezien

Ik loop over redelijk rustige straten. Ik begrijp alleen niet zo goed hoe dat werkt in Italië. Het type weg geeft bij ons aan wie er wel en niet op mag rijden c.q. zich voortbewegen. Hier geeft het volgens mij alleen de maximum snelheid aan. Loop ik op een weg die bij ons max. 50 km zou zijn voor alleen bestemmingsverkeer. Hier rijden er vrachtauto’s, omdat er een autosloop zit. Op 80 km wegen waar je bij ons echt niet mag fietsen of wandelen, kijkt daar hier niemand van op als je dat wel doet.

Hier wordt op zwijnen gejaagd

De bedoeling is vandaag zo’n 16 km te lopen, maar ik moet aan het begin een stukje om omdat het hotel buiten de route zit. En halverwege volg ik de fietsroute, die iets langer is dan de wandelroute: “bij de tweede vijgenboom naar rechts, tussen de olijfbomen door en over hekjes heen klimmen” vind ik te vaag. Bij die fietsroute mis ik echter een afslag waardoor ik nog wat extra km loop. En als ik mijn iGotU gegevens bekijk, blijk ik 22 km gelopen te hebben. Ach ja, ietsje meer dan de geplande 16. En Veroli ligt uiteraard weer op een berg. Jemig de pemig, er komt geen eind aan. Niet zo steil als in Artena, maar minstens net zo lang. Als je het filmpje bekijkt en beluistert, hoor je me op adem komen. Het is overigens wel weer prachtig. De beloning is altijd weer groot. En Veroli is ook oud. Pausen hebben hier iets gedaan. En het schijnt voor Santiagopelgrims een belangrijke plaats te zijn vanwege de kerk van Santa Salome. De relikwieën worden hier bewaard. En Salome is de moeder van de apostelen Jacobus en Johannes. De kerk schijnt prachtig te zijn, maar ik heb aan het eind van de dag nooit zin meer om er nog op uit te gaan. Misschien morgenochtend, dan kom ik er zo goed als langs. De B&B zit namelijk aan het eind van de stad en ik moet aan het begin er weer uit.

Op weg naar Veroli

Stadspoort van Veroli

Il Duomo S. Andrea

Ik zit dus in een B&B van de kerk. Althans het heeft een of andere relatie met de kerk, maar iedereen kan hier slapen. Met je pelgrimspaspoort krijg je echter korting. Het bestaat pas 2 jaar en het ruikt gewoon nog helemaal nieuw. En ik heb geluk. Ik heb de laatste kamer. Een keurige kamer in het lila met eigen douche en toilet. Volgens de jongen die me incheckt, komen er toch zo’n twee tot drie pelgrims per week langs. Ik heb nog helemaal niemand ontmoet.