Dinsdag 14 mei 2013

Van: Veroli

Naar: Ceprano
Afstand: 27 km
Totale afstand: 133 km
Vertrek: 7.35 uur
Aankomst: 16.20 uur
Weer: onbewolkt zonnig

Gisteren was het maandag en dan schijnt elke eetgelegenheid dicht te zijn. De jongen weet dat je als pelgrim niet zo veel eisen hebt en dus legt hij me uit hoe ik de keuken moet gebruiken. Hier is een zak met pasta, een pot pastasaus, pannen, bord, bestek. Zo gaat het gas aan. Succes. En zo ga ik om een uur of zeven richting keuken. Het is een professionele keuken en ik vind het eigenlijk wel stoer hier wat te staan kokkerellen. Daarna zet ik nog een kopje thee en doe de afwas. Tijd om te gaan slapen.

Mijn privé keuken

Ik maak vanmorgen mijn eigen ontbijt klaar. Onbeperkt beschuitdingetjes eten, kopje thee zetten en ik zie in de koelkast één bekertje yoghurt; die werk ik ook nog naar binnen. En zo stap ik om 7.35 uur de B&B uit. Ik vertrek wat vroeger, omdat het een lange dag zal zijn. Het is nog heerlijk stil. Ik zie alleen twee kinderen naar school lopen. Deze ochtendstilte vind ik het mooiste moment van de dag. Als ik dichter bij het Piazza Duomo kom, komt er ook meer leven. De eerste marktkramen staan al.



Veroli

Veroli

Ik ga de Duomo nog even snel naar binnen, maar die vind ik niet erg interessant. Dan toch nog maar even naar de kerk van Santa M. Salome. Deze is wel mooier. Ik ben er alleen en loop wat trappen naar beneden. Ik vind het een beetje spooky. Die relikwieën zie ik nog even niet. Het houtsnijwerk van het koor is prachtig. Bij het altaar kun je een trappetje af. Het voelt alsof het niet mag, maar ik ga toch naar beneden. En daar liggen ze hoor. Beetje oneerbiedig misschien, maar erg indrukwekkend vind ik ze niet. Wel goed voor een foto natuurlijk. Ik ben tijdens mijn tocht weinig kerken tegengekomen en dus in geweest. Niet zo heel moeilijk dus, maar dit is wel de mooiste en je kunt er nog echte kaarsjes branden. Dat doe ik dan meteen maar even. Het is het enige kaarsje dat brandt: voor onze te vroeg overleden directeur twee weken geleden. Het kaarsje brandt mooi.

Kaarsje

Relikwieën Santa Salome

En zo loop ik drie kwartier later Veroli weer uit en ben op weg naar Ceprano. Ik loop merendeel over kleine landweggetjes. Ware het niet dat hier dus de bus gewoon overheen rijdt. Ach ja. Bij de eerste alimentari die ik zie, ga ik maar even twee panini halen. Ik heb geen idee wat ik nog aan winkels tegenkom. “Dimi la bella signora”. Ach, zo wil je toch altijd aangesproken worden. Ik wil een broodje kaas, maar ze begint een hele verhandeling te houden over kaas. Ze wil me de Leerdammer aansmeren. Nou nee, dat gaat te ver. Ik zeg dat ik uit Nederland kom en in Italië geen Nederlandse kaas ga eten. Of ze begrijpt me niet, of ze weet niet dat Leerdammer uit Nederland komt. Maar ze komt met wat anders aanzetten. Niet erg dolce, beetje piccante. Prima. Mama mia, het is toch wat met die rugzak. Ben je alleen? Waarom? Naar Ceprano? Haar man komt er ook maar eens bij staan. Ciao, grazie, buona giornata buon viaggio, Oftewel, toedeledoki. Zij blij, ik blij, en weer verder.
Nu weet ik het trouwens zeker hoe het zit met de rolverdeling. Zij werkt in de winkel, hij kijkt toe; zij schrobt het stoepje, hij zit op een stoel ernaar te kijken; zij werkt in de tuin; hij zit in de bar. Mannen doen hier niets en vrouwen doen het werk.

Vandaag was een dag vol bloemen en fruit. Er zijn zoveel mooie bloemen. Mijn lila kamer van gisteren was trouwens de gentiaankamer, vandaar de kleur. Had ik eerst niet zo door, maar er zijn drie kamers en elke kamer heeft de naam van een bloem en is waarschijnlijk in de betreffende kleur. Ik heb de gentiaan trouwens ook gezien, en volop klaprozen natuurlijk, irissen, orchideeën, kamille en van alles waarvan ik de naam niet weet. Maar niet alleen bloemen, ook fruit. Mini druifjes, mini olijfjes, vijgen en kersen. Het kon niet op.

Bloemen, ...

bloemen, ...

 

bloemen, ...

en nog eens bloemen

Druiven

Kersen

Olijven

Ik kom langs een klooster, Abazzia di Casimari. Nog steeds bewoond door Cisterciënzer monniken. Iets voor het klooster is er overigens ook een Cisterciënzer nonnenklooster. Daar had ik kunnen overnachten. Het klooster is te bezoeken. Het ziet er bijna als nieuw uit, maar het is oud: na 1203 gebouwd op bestaand bouwwerk door Benedictijnen, verwoest door de Barbaren, renovatie door Cisterciënzers, plundering door de Fransen en sinds 1874 is het een nationaal monument. Ik ben de enige die er rondloopt. Elke deur die open staat, ga ik in. Het is een beetje onduidelijk waar ik wel en niet in mag, maar niemand houdt me tegen. Ik blijf niet te lang, ik moet nog een behoorlijk stuk lopen. Eerst een thee en wc en dan weer verder.

Abazzia di Casimari

Abdijkerk

Koorbanken

Na een tijdje heb ik de keuze uit de zomer- en de winterroute. Gezien de regen van de afgelopen weken kies ik voor de winterroute. Anders had ik een rivier moeten doorwaden. De winterroute is wel 2 km langer. Ik realiseer me dat van die 27 km niets gaat kloppen. Dat worden er zo al vier meer: twee in Veroli en twee hier.

Als ik even pauze hou om een van mijn panini te eten en uit te rusten, zie ik dat mijn linkerarm rood is geworden. Hé, dat is vreemd, rechts niet. En ineens bedenk ik me dat ik vergeten ben mijn linkerarm met zonnebrand in te smeren. Niet slim, dus dat doe ik meteen alsnog. Dat krijg je als je ineens een andere volgorde van smeren hanteert. Ik krijg trouwens ook last van mijn kleine teen; ik denk dat daar een blaar op komt. Sterker nog, mijn andere teen gaat ook zeer doen. Het blijkt dat ik drie blaren gekweekt heb.

Ik heb een kleine dip, maar na de korte pauze kan ik er weer helemaal tegenaan. Ik schat dat ik nog 5 km moet. Dat moet toch lukken. Maar na een paar km begin ik weer wat te sloffen. Ik ben moe en mijn voeten doen zeer. En dan kom ik eindelijk in Ceprano aan. Het hotel moet over de brug, de weg rechts liggen. Hm, dat klopt wel, maar de betreffende straat is ellenlang. En de nummering loopt raar. Ik moet nr. 126 hebben. Als ik 108 zie, denk ik er dan ook bijna te zijn, maar het wordt ineens weer 78. Ja, zo gaat het lekker natuurlijk. Ik loop nog een stuk verder, en als ik het idee heb dat ik het dorp weer uit loop, ga ik het toch maar eens vragen. En dan blijk ik er al te zijn. Pff, ik sleep me naar de ingang. “Sono pellegrina; avete una camera singola?” Gelukkig, die is er nog. Het lijkt alsof er gisteren een bruiloft is geweest. Ik zie de bloemen en de bruidstaart buiten. De eetzaal ziet er ook best sjiek uit. Volgens mij hebben ze mij in het oude deel gestopt, op de tweede etage, aan het eind van de gang. Het is allemaal een beetje vergane glorie. En pelgrim is echter snel tevreden en het is er schoon. Zo, nu eerst mijn schoenen uit. Tsjongejonge. Als ik de blaren bekijk, zie ik ook alweer rode vlekken op mijn voeten. Die heb ik eerder gehad. Ik ben er nog niet over uit of dat van mijn sokken komt, of van de warmte. Ik ben deze laatste dag wel aan het kneuzen zeg. Het is goed dat ik morgen naar huis ga. Maar ja, als ik mijn iGotU gegevens bekijk, blijk ik niet 27, maar 38,8 km gelopen te hebben. Vind je het gek dat ik een beetje gesloopt ben.

’s Avonds kan ik vanaf 20.00 uur eten. Ik sta om 20.05 uur als eerste voor de deur. Een oma helpt me. Ze ziet er eruit alsof ze net van de gym komt, heeft nog snel even een zilveren truitje aangedaan en haar lippenstift aangebracht. Dat dat iets is uitgelopen, heeft ze waarschijnlijk niet helemaal gezien. Ze verdwijnt snel en een iets jongere meneer helpt me verder. De pasta met venusschelpen is lekker.

Ik wil ‘s avonds alvast online inchecken. Op mijn kamer ver weg heb ik geen verbinding. En dus loop ik met mijn laptopje naar beneden. En wie zitten daar op de bank? Oma (van de fitness) en opa (die alleen maar rondstiefelt). Te slapen. Hm, wat zal ik doen? Weer teruggaan (ik kan er namelijk eigenlijk niet meer bij), met veel lawaai binnenstappen, of stil gaan zitten en net doen of ik niet door heb dat ze bij de luide televisie slapen. Ik kies voor het laatste. Opa wordt toch wakker en biedt me zijn zitplaats aan. Nee hoor, is niet nodig. Ik check in, wens ze goedenacht en ga weer naar boven.