Zondag 17 juli 2016

Terni

En weer slaap ik uit. Om 8.30 uur verschijn ik pas aan het ontbijt. Ditmaal ben ik niet de eerste. Vandaag ga ik Terni bekijken. Ik heb niet het idee dat er erg veel te zien is, maar een paar kerken moet ik toch wel in kunnen.

Industrieel erfgoed

Op weg naar het station voor een buskaartje voor morgen kom ik langs de kerk van Franciscus, met een paar prachtige fresco‘s. Op het station check ik de bustijden en dat is maar goed ook, want die zijn natuurlijk weer veranderd. Hij gaat alleen nog maar 7.46 uur. Waar de bushalte precies is, kan ik niet helemaal ontdekken; dat zie ik morgen dan wel.

Ik loop verder langs verschillende kerken. De meeste hebben een paar bijzondere fresco’s. En de meeste hebben net de mis achter de rug, of de volgende mis staat te beginnen.

Ook de obelisk ter herinnering aan de industriële architectuur van Terni bekijk ik nog even.

Obelisk

Op een terras drink ik een te dure thee, maar ik zit er even heerlijk. Er komen twee fietsers aan. Het blijken een Chinees en een Italiaan te zijn die elkaar niet kennen en elkaar onderweg ontmoet hebben. Ik kan het gesprek niet goed volgen, maar als ik het goed begrijp fietst de Chinees de hele wereld rond, gestart vanuit Shanghai. Ik vind hem geweldig! De Italiaan schrijft wat in het dagboek van de Chinees, die hij vol trots eerst heeft laten zien met de plekken waar hij geweest is. Ik raak erdoor ontroerd. Wat kan de wereld mooi zijn. Twee vreemden ontmoeten elkaar, zijn geïnteresseerd en hebben allebei een prachtig verhaal na afloop. En dan uit China komen fietsen. Wat een moed, durf en ‘tegendraadse’ ideeën moet je hebben om dat te doen. Dat is wel wat anders dan in het vrije westen gaan fietsen. Ik heb ook nog nooit een Chinees zo veel zien lachen. Het Engels van de Italiaan is zeer beperkt en dat van de Chinees waarschijnlijk ook, maar door zijn openheid komt hij een heel eind. Wat onchinees. Held!

Ik doe snel nog wat boodschappen voor vanmiddag en morgen en ga dan terug naar mijn kamer. Een heerlijk broodje met mortadella en een kopje thee.

‘s Middags maak ik nog een rondje. Helemaal blij met mijn puzzelboekje, en daarna maak ik me op om naar dezelfde osteria als gisteren te gaan. Ik zorg dat ik er niet om 19.30 uur sharp ben, maar een paar minuten later sta ik toch voor de deur. Ja ik kan eten, als ik over 10 minuten terugkom. Ze zijn nog bezig. Tsja, bij ons is 19.30 uur open, ook echt 19.30 uur open, en dus ben je al veel eerder bezig met schoonmaken en de tafels dekken, maar goed, we zijn ten slotte in Italië. Daar gaat dat anders. Ik app nog een tijdje met Nanette.

De wijn is weer heerlijk en ik heb een pasta met cream, worstjes en truffel. Lekker, maar een blok beton. Ik kan geen pap meer zeggen.

Pasta met truffel