Woensdag 20 juli 2016
Poggio Bustone – Rieti
18,8 km; 6 uur 7 minuten

De twee Amerikaanse vrouwen zijn vanmorgen om 5 uur vertrokken, De Ierse om 7 uur en ik heb eerst om 7.30 uur ontbijt, zodat ik om 8 uur kan vertrekken. Prima ontbijt. Ik kan zelfs kaas en worst krijgen op mijn brood.

Gelukkig is de man van het hotel niet meer zo aan het flirten. Ik betaal en ga op pad. Al die straatjes en trappetjes maakt het niet eenvoudig de weg te vinden. Ik kom een vrouw tegen die hout aan het sprokkelen is. Ach mensje, als je dat elke ochtend moet doen om te kunnen koken of om je huisje warm te krijgen, dan is dat wel armoedig hoor.

Uitzicht op Poggio Bustone

Ik loop over een aardig bospad met mooi uitzicht op Poggio Bustone dat uiteindelijk overgaat in een heel smal bospad waarbij ik uitzicht krijg op Cantalice, een leuk, oud stadje waar ik een kopje thee haal.

Cantalice

Na ook naar de wc te zijn geweest hijs ik me de trappen op naar de kerk. Ik blijk echter te ver te zijn. Ik loop weer terug en kom weer langs de man die iets aan een tafeltje aan het doen is. Ik loop een beetje in rondjes. Er zit nu ook een vrouw bij. ‘Buon giorno.’ Ik ga toch maar eens naar de Via Marmora vragen. De klemtoon blijkt op de eerste a te liggen en niet op de o, maar de man begrijpt me. En een beetje sikkeneurig wijst hij naast zich. De vrouw begint meteen te praten. Of ik wat wil drinken. Ne hoor, ik kom net van de bar. Ook geen water? Ach, waarom ook niet. En zo zit ik ineens op hun kleine terrasje aan koud water. De man blijkt lavendel in lapjes laken in te pakken. De vouw is Duitse en de man Italiaans. Ze wonen in Duitsland, maar ook een groot deel van het jaar hier in Cantalice. Ooit als ruïne gekocht en zelf opgeknapt. Ze laat het me even later zien. Leuk hoor. Als ik nog een keer langskom, mag ik er gratis een nacht verblijven. Dat is aardig. Ze wil alles van de Franciscaanse voetreis weten. Ze wil hem ooit zelf gaan lopen, maar heeft nog nooit dagen achter elkaar gewandeld. En hoe duur is het per dag? En waar slaap je? En hoe vind je accommodatie? Ze vindt het fantastisch. De sikkeneurige man is inmiddels verdwenen en ik ga weer op weg. Ze loopt nog een stukje met me mee.

En als ik dan zie dat het nog 5 km naar La Foresta is, realiseer ik me dat ik er niet voor 12.00 uur zal zijn. Ik ben te lang in Cantalice gebleven. Dat is jammer, want nu is alles dicht. Met een beetje geluk kan ik wel een stempel halen. Ik loop hard door, maar kom een kwartier te laat aan. Helaas. En ook geen stempel. Veel mensen blijken hier met de auto naartoe te rijden, hun stoeltje uit te klappen en de krant, of een boek te lezen. Het is er ook heerlijk rustig, en waarschijnlijk koeler dan beneden.

Franciscus zingt het Zonnelied te midden van broeders

Kluizenarij La Foresta

Kapelletje van San Fabiano

La Foresta met de tuin waar de ex-verslaafden werken

 Ik loop wat rond, zie de (ex-)verslaafden in de tuin werken, eet mijn lunch en loop weer verder. Een dik uur later kom ik in Rieti aan. Met de gps-coördinaten van Ruud Verkerke is het hotel snel gevonden. Wat een prachtige wandeling was het vandaag.

Bij een heerlijke koude cola bekijk ik de routes voor de volgende dagen. De route van 7,5 uur die ik met de bus wil doen, blijkt net op zondag uit te komen en dan kan ik wel van Stroncone naar Rieti maar niet van Rieti naar Calvi. Wat zal ik doen? Morgen toch de 7 uur lopen? Die dag wilde ik eigenlijk in tweeën splitsen? Of blijf ik hier een extra dag en ga ik op maandag met de bus? Ik ben verstandig en blijf in Rieti een extra dag. Even de kamer regelen. Gedaan. Er is internet en dus probeer ik weer met pa en ma te Skypen. Dat lukt niet met de iPhone; die gaat zelfs volledig op zwart, maar wel met de laptop. Ik krijg de telefoon echter ook niet meer aan. Aan het stroom leggen helpt niet, knoppen induwen niet. Ik zoek op internet wat ik nog meer kan doen. De laatste versie van iTunes downloaden, de inhoud van de telefoon erop zetten, en dan de telefoon naar de fabrieksinstellingen terugzetten. Met mijn vooroorlogse laptop is het downloaden van iTunes al geen sinecure. Maar als dat eindelijk gelukt is, maakt hij geen verbinding met mijn telefoon. En was het geheel voor niets. Tsja, wat nu? Op zoek naar een Mac winkel. Helaas, niet in Rieti; wel in Terni en in Rome. On line hulp dan maar? Dat moet automatisch in het Italiaans. Dat lukt niet. Ik heb geen flauw idee hoe ik mijn probleem moet uitleggen. Een beetje gefrustreerd sms ik mijn ouders het probleem. Als de telefoon namelijk echt stuk is, heb ik geen gps en dan kan ik niet wandelen. Ik heb de gps te veel nodig om de goede route te vinden. En dat zou het einde van de wandeling betekenen. En zal ik Rome niet bereiken. En mét dat ik alles afsluit en loshaal en echt enorm baal, maar het morgen wel opnieuw ga bekijken, zie ik een batterij in beeld. Hee, wat is dat? Snel leg ik de telefoon weer aan het stroom en na vele minuten komt de appel in beeld. Kan een telefoon ook min stroom hebben? De batterij is nu pas 1% opgeladen, maar heeft al minstens een uur aan de voeding gelegen. En dan eindelijk laadt hij verder op en gaat uiteindelijk ook aan. Jemig wat ben ik blij.

Via Tripadvisor had ik een restaurant gevonden. Maar de stad is zo’n wirwar aan straatjes dat ik al direct de weg kwijt ben. Het restaurant blijkt dicht te zijn, en ik besluit gewoon in het hotel te gaan eten. Zo meteen dwaal ik door Rieti omdat ik de weg terug naar het hotel niet meer kan vinden. En dus eet ik met een man uit Californië in het restaurant van het hotel. Zoals zo vaak denkt de hotelmevrouw dat ik Johanna heet. “Johanna, wat vindt NL eigenlijk van de brexit?” Pardon, ik verslik me bijna in de pasta. Ik denk nog even dat ze iets over het ontbijt, breakfast, vraagt, maar realiseer me dan dat ze het echt over de brexit heeft. Eh, tsja wat vind ik daarvan? Dat weet ik in het Nederlands al niet eens. Laat staan in het Italiaans.