Maandag 18 juli 2016

Terni – Ferentillo (bus); Ferentillo – Don Bosco (lopen)
39 km; 6 uur 50 minuten

De wekker staat op 6.30 uur, maar omdat ik eerder wakker ben ga ik er ook maar eerder uit. Ik wil 7.15 uur de deur uit, zodat ik op tijd bij het busstation ben. Zo gezegd, zo gedaan. De overgebleven Mars die ik op Schiphol gekocht heb, is met een slok water mijn ontbijt. Ik ben ruim op tijd bij de bushalte. Even vragen welke halte ik moet hebben, en dan is het wachten. Op het station stond dat hij 7.46 uur zou gaan, maar hij vertrekt pas om 7.55 uur. En dat is de tijd die ik thuis op internet ook had gezien. Ik begrijp er geen drol van, maar ik zit in de bus. In een half uurtje staan we in Ferentillo. Ik herken het van twee jaar geleden. Jemig, wat is het hier koud. In de bar nog een thee, een brioche en een wc, en dan ga ik om 8.45 uur op pad.

Ferentillo

De route is 16 km, waarvan de eerste 8 stijgen, in totaal 6 uur lopen. Het begin gaat nog, maar als ik de weg naar de Carpiopas neem sta ik te hijgen als een werkpaard. Ik doe drie kwartier over 1500 meter. Ik moet een aantal maal stoppen om uit te hijgen. Het is een ongelijkmatig stenig pad dat naar loopt.

Het pad

En dan ben ik er eindelijk. De weg blijft stijgen, maar minder. Het hijgen wordt echter niet minder. Ik moet echt even rusten, ik kan niet meer. En dan ga ik weer verder. Ik ben pas een dikke twee uur onderweg, en als ik er nu zou zijn geweest had ik het prima gevonden. Pff, hoe kan ik nog vier uur verder lopen? Niet aan denken. In kleine stukjes verdelen. Het uitzicht is mooi, en het is niet te warm. Maar wat ben ik moe. Het is pas de eerste dag en ik kan niet meer. Dat wordt wat morgen met 7 uur lopen.

Even rusten

Genieten van het uitzicht

Polino

Het laatste stuk loop ik over een rustige asfaltweg. Het lijkt niet op te schieten met al die haarspeldbochten. En dan bereik ik eindelijk Hotel Don Bosco. Ik sleep me naar binnen. Ik sleep me op de trap omhoog en ik laat met op bed vallen. Ogen dicht.

Daarna de huishoudelijke taken van rugzak uitpakken, wassen, iGotU opladen en dagboek schijven. En op zoek naar OV mogelijkheden naar Poggio Bustone. Na lang zoeken heb ik iets gevonden. Of ik moet om 7.10 uur de bus vanuit Polino hebben, maar dat is nog een km of 5 lopen, en dat wordt dus wel erg vroeg vertrekken. Of ik moet eerst een km of 15 naar Arrone lopen. Dan moet ik ook vrij vroeg weg, omdat de bus om 11.40 uur gaat. Ik moet in ieder geval een bus naar Terni hebben. Daar de trein naar Rieti nemen en dan de bus naar Poggio Bustone. De duur is net zo lang als de wandeling, maar goed. Het kost wel minder energie. Ik chat nog een tijdje met Heleen. Die vertrekt morgen naar Peru met Ted.

Om 19.30 uur gaat de bel. Ik ga ervan uit dat dat betekent dat ik moet komen om te eten. En inderdaad, alle gasten stromen binnen. ‘s Avonds bij het eten vraag ik Serena of het mogelijk is naar Arrone te lopen. Ik kan namelijk niet goed ontdekken wat voor soort weg dat is. Nee, dat moet ik niet doen. Ze zal wel even vragen. Misschien gaat er wel iemand naar Arrone of Terni met de auto. En ja hoor, ik kan met iemand meerijden naar Terni. Oh, dat is fijn. Morgenochtend om 8.00 uur ontbijt. Prima. Ik geniet verder van mijn pasta met everzwijnsaus en gegrilde aubergine. Om me heen oude, zeer slecht ter been zijnde, gehandicapte en/of spastische mensen. Ieder aan zijn of haar eigen tafeltje met een eigen servet dat in een zakje gaat en morgen gewoon weer gebruikt kan worden en allemaal aan hetzelfde menu. Dat had ik ook kunnen krijgen, maar heb ik overgeslagen.