DINSDAG 13 MEI 2014

Van: Telese Terme
Naar: Benevento (trein)

Wat later ontbeten dan normaal. Ontbijt was weer erg karig. Ik kon kiezen uit beschuitdingetjes en een brioche, maar dan een verpakte. En thee. Daar had ze het de citroen al in uitgeknepen. Sodeknetter, wat was dat zuur. De rillingen liepen over mijn lijf. En nog extra door de zoete jam.

Rustig in gepakt en betaald. Mijn rugzak in het hotel laten staan en langs het meer gelopen, of eigenlijk een beetje gestrompeld. Het is maar een klein meertje dat voornamelijk dienst doet als vijsvijver en als jogvijver. Nou ja, joggen? Wat je hier veel ziet is gewoon flink doorstappen. En dan loop je het meer een paar keer rond.

Vissen aan het Lago di Telese

Daarna op het terras van het hotel in de zon zitten lezen en uiteindelijk maar eens rustig naar het station gelopen. De onderdoorgang waar de hotelmevrouw het over had kon ik alleen niet direct vinden, maar na eerst verkeer gelopen te zijn en daarna  even gevraagd te hebben, toch gevonden. Het station heeft zowaar nog een loket. Kaartje gekocht en bij de bar een verse brioche (jammie) en een thee gehaald. Op het station moet ik dan nog een kwartier wachten. Pardon, wat is dat? Begint het te regenen. Hè bah. En nog best hard ook.

Station van Telese

In een half uur ben ik in Benevento. Overduidelijk een grote stad. Het gebruikelijke vage volk dat rond een station hangt. Het is inmiddels 12.00 uur geweest dus ik moet zien dat ik nog een broodje krijg voor de lunch. Bij de supermarkt. Ik koop een broodje mortadella. De hele week eet ik een broodje kaas, omdat dat wat beter houdbaar is in mijn rugzak in de zon. Maar nu ga ik het toch direct opeten. Oh lekker, yoghurt, daar heb ik ook zin in. En zo loop ik richting het centrum. De dom is helaas al dicht, en de winkels zijn ook aan het sluiten. Op een bankje eet ik mijn panino en yoghurt op. Loop een stukje terug, langs de poort van Trajanus en dan ben ik al bij de B&B.

Poort van Trajanus

Poort van Trajanus

Er wordt niet opengedaan. Ik heb via Booking.com gereserveerd en zie dat je pas vanaf 14.00 uur terecht kan. En het is net 13.00 uur geweest. Dan maar naar een bar voor een thee. En al thee drinkend en een boek lezend wacht ik tot het 14.30 uur is. Er wordt weer niet opengedaan, maar na ga ik maar eens bellen. Hij komt eraan. Zwarte Veder doet open. Een aardige jongeman die gelukkig ook Engels spreekt. Hij heeft zijn zwarte haar in een knotje bovenop zijn hoofd en een tattoo van een grote veer op zijn rechter onderarm. Ik krijg een kamer met de naam Fredegonda. Dat blijkt de naam van een van de heksen te zijn. Ik heb al meer heksen in Benevento gezien, maar ik had geen idee waar dat verder op sloeg. Dat blijkt een bekende legende te zijn. Niet dat ik nu weet hoe die legende gaat, want daarvoor moet ik het boek lezen dat op tafel ligt.

De legende van de heksen van Benevento

Eh, maar dat is waarschijnlijk in het Italiaans. Ja, en in het Latijn. Oh ja, dat stelt me gerust. Alsof dat helpt. Daar herinner ik me alleen nog maar hortus horti horto hortum horto horte, horti hortorum hortis hortos hortis, en bellum belli bello bellum bello, bella bellorum bellis bella bellis, en Salve Cornelia, salve Marcus. En dan houdt het wel zo ongeveer op. Oh ja, ook nog; sum es est sumus estus sunt. “Je moet het maar proberen“, zegt hij. Nou, dat heb ik. Ik haak bij de eerste pagina al af. De letters zijn niet leesbaar. De s lijkt op een f en de v is een u. Voordat ik dat uitgedokterd heb, moet ik nog gaan bedenken wat het betekent. Sorry, andere keer maar weer. Maar nu weet ik nog steeds niet hoe die legende gaat. Jammer. Vanmiddag maar eens op zoek naar een boekhandel.

Na mijn rugzak uitgepakt en alles op de grond uitgestald te hebben, ga ik Benevento maar eens verkennen. Het centrum is kleiner dan ik denk en je bent er zo doorheen. Alles wat maar een beetje open lijkt, ga ik in. De dom lijkt van de buitenkant oud en imposant, maar van binnen is het een aanfluiting. Wat ontzettend lelijk. Hij is dan ook in WO II verwoest en is in de jaren 60 modern gerestaureerd.

Kathedraal Benevento

Als ik de kerk uitloop, en de straat oversteek, klampt een mevrouw me vast. Eh, wat wilt u? Ze blijkt over te willen steken. En waarschijnlijk dacht ze: als ik zo’n reus vasthoud dan kom ik vast veilig aan de overkant. Ze knijpt mijn bovenarm bijna fijn. Bijzonder, je had het ook even kunnen vragen, maar goed. Zij blij en ik nog een beetje verbaasd, gaan we ieder weer zijnsweegs. Na een thee op het ene terras en een Spritz op het andere terras, vind ik het tijd om te eten. Ik heb honger. Eerst nog even terug naar de kamer. Maar als ik daar eenmaal op bed lig, kom er haast niet eer vanaf. Ik hijs me overeind en loop richting 8024, een hippe tent die Alessandro me aangeraden heeft. Ik zie een gezelschap van vier mensen zitten met precies dezelfde wandelgids als ik heb. Het zijn Fransen. Ik twijfel of ik langs zal gaan om te vragen of het ook pelgrims zijn. Ze zien er echter totaal niet pelgrimachtig uit. Ik heb namelijk geen ruimte in mijn rugzak om een spijkerbroek, een overhemd en schoenen mee te nemen. Ik heb zo ongeveer dag en nacht hetzelfde aan. Niet altijd even flatteus, maar ja, dat hoort erbij als je niet met 20 kg wilt lopen. Ik denk dat de Fransen in dezelfde B&B verblijven als ik. Geen idee waarom, maar dat gevoel heb ik.

Ik bestel een overheerlijke pasta met spekjes en artisjokken en een salade. Voor het eerst vragen ze in welke volgorde ik dat wil, of misschien wel tegelijkertijd. Ik geniet van mijn eenvoudige maaltijd en heb niemand om erover te discussiëren. Dat vind ik helemaal niet erg; ik geniet er niet minder om en ik heb van alles te zien. Zowel de Fansen als mijn Italiaanse buren aan de andere kant houden hele verhandelingen over de wijn. Er wordt geproefd en beoordeeld, de inhoud van de fles wordt overgedaan in een decanteerkan. Ik zit alleen aan water. Ik besluit toch nog maar een toetje te nemen. Iets met Strega, de lokale ‘heksenlikeur’. Het blijkt een bol ijs te zijn met een in de Strega gedrenkt cakeje erin. Mjammie.