Dag 50: Le Mont sur Lausanne - Cully (23 km)

Dinsdag 22 juni 2010
Vanaf Canterbury: 954 km
Tot Rome: 1129 km

Voorlopig ben ik nog niet zo gecharmeerd van de Zwitsers. Over het algemeen vind ik ze onaardiger dan de Fransen. Ze kijken ook niet erg vriendelijk. En ze zeggen geen gedag. Als jij dat dan wel doet, kijken ze je een beetje vreemd aan dan wel geïrriteerd. Maar gisteravond heb ik een leuke avond gehad. Zwitserland heeft met 1-0 verloren, maar dat maakte de pret niet minder. Het hotel heeft ook een restaurant en als Zwitserland speelt, heeft dat speciale WK arrangementen. Je kijkt dan de wedstrijd en daarna is er een buffet enigszins in het thema van het land waartegen gespeeld wordt. Zo ook gisteren. En ik heb dat ook maar genomen. Het klinkt goed met allerlei salades en wraps, en ik kan ongelimiteerd eten. Ook best handig. En dus zit ik eerst in mijn eentje en daarna opgepropt met zeven Zwitsers aan een grote tafel te buffelen. Ik ben bijna de enige die er 'normaal' uit ziet. Iedereen heeft een rood T-shirt aan. Echt hoor: Oranjefans zijn er niks bij. Ik loop al twee maanden afwisselend in een roze dan wel een groen T-shirt; afhankelijk van de warmte. En ik heb natuurlijk nu net de groene aan. Maar het eten smaakt me goed. De hotelmevrouw kan het duidelijk niet helemaal aan. Er zijn namelijk meer hotelgasten die willen eten, maar dat past helemaal niet in de zaal. En dan moet ik ook nog afrekenen. Ze weet van voor niet dat ze van achteren leeft. Ik betaal vrijwel alles met mijn creditcard, maar doe dat in de lokale munteenheid. Als ze mij zonder goedkeuring in euro's laat betalen in plaats van Zwitserse Franken, vind ik dat dan ook niet kunnen. De commissie is dan voor ons. Ja dat zal best wel, maar je hoort dat te vragen. Bovendien vind ik het niet nodig om nog meer te moeten betalen dan de rekening aangeeft. Als ik een fooi wil geven, bepaal ik dat zelf wel. En het spijt me, als pelgrim doe ik dat niet zo snel. En al helemaal niet in Zwitserland. Betaalde ik in Frankrijk voor een stokbrood maximaal 90 eurocent; ben ik net over de grens in Zwitserland, betaal ik voor datzelfde stokbrood bijna het dubbele.
De hotelmevrouw mag blijkbaar uitslapen. Die komt, er nog enigszins vermoeid uitziend, wat later binnenlopen. Ik ontbijt met een Duits meisje. Ze is net bij een Zwitsers bedrijf begonnen, en logeert voorlopig in het hotel. En ze moet even haar hart luchten over de Zwitsers. Ze spreekt nauwelijks Frans, maar wel uitstekend Engels en Duits. Haar baas die haar heeft aangenomen had gezegd dat iedereen wel Duits dan wel Engels sprak, maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn. En de HR manager vraagt zich af waarom ze eigenlijk is aangenomen; dat was toch helemaal niet nodig. Tijdens de eerste dag heeft niemand een praatje met haar gemaakt; echt welkom lijkt ze niet te zijn. Daar zal ze nog een pittige kluif aan hebben.
Vandaag voor het eerst de Alpen gezien. Bij helderder weer waren die vast ook eerder al te zien, maar ja, dat was helaas niet zo. Die zijn toch wel een tikkeltje hoger dan de heuvels die ik hiervoor gehad heb. Dit zijn ook echte bergen. Hm, leuke uitdaging. Als ik verder loop, loop ik ineens onder alleen maar hoogspanningsleidingen. Zoals al eerder gezegd, vind ik dat enge dingen. Dan blijkt dat ik richting een elektriciteitscentrale loop. Ja, vind je het gek dat er zoveel zijn. Naar werkelijk elke windrichting lopen ze wel. Brr.
En ik ben voor mijn gevoel voor het eerst in een echte grote stad. Wat een auto's, ook in het centrum. En wat voor auto's. De een is nog groter of sneller of luxer dan de ander. Er zijn ook overal snelle jongens in snelle pakken. Hmm, dit is momenteel toch niet helemaal 'my cup of tea'. Geef mij dan maar het eenvoudige boerenleven in Frankrijk. Alle informatie over richtingen enzo is ook alleen maar gericht op automobilisten. Volop borden dus met 'waar kan ik mijn auto parkeren'. Maar een bordje met 'daar is de kathedraal' zie ik niet.
Zag ik tot voor kort heel veel kinderen op van die kleine stepjes. Hier zie ik er ook volwassenen op. Tsja, ik weet niet of je dan nog wel serieus genomen wordt, maar het zal wel hip zijn. En verder beweegt men zich voort met trolleybussen. Dat vind ik dan wel weer lollig.
En dan vind ik uiteindelijk toch de kathedraal. Hij moest toch een keer boven de rest uitsteken. En dat deed hij dan ook. Dan is het alleen nog een kwestie van de ingang vinden. Als ik twee ansichtkaarten van de glas-in-lood rozet koop, staat de meneer al klaar met zijn stempel. Dat is mooi, want ik heb speciaal een omweg gemaakt om de kathedraal te kunnen bezoeken en een stempel te kunnen halen. Tot mijn grote verbazing is er vaak niemand te bekennen en kan ik helemaal geen stempel halen. Maar niet hier. Helemaal door heeft hij het echter niet, want als ik hem de weg vraag naar de oever van het meer, wil hij me daarna weer terug laten lopen. Hallo, ik moet naar Rome, dat is naar het zuiden hoor. Ik ga niet terug naar Engeland. Sommigen lopen ook zo. Ja, dat zal best, maar dat is niet helemaal de doorsnee route. Nou ja, hij is ook al oud. En zo loop ik richting de oever waar ook de VVV is. Ik had bedacht dat zij vast wel info hebben met overnachtingsadressen in Cully dan wel even verder. En dat valt tegen. Om te beginnen heeft ze helemaal niet door wat ik aan het doen ben. Ze komt met een hotel aanzetten dat buiten proporties duur is. Ze vindt het raar dat ik dat te duur vindt. En ze kan alleen maar onaardig vragen: wat wil je nou eigenlijk weten. Als ik dan vraag of ze de B&B wil bellen om te reserveren, wil ze dat eigenlijk niet. Ze doen dat alleen voor hotels en niet voor B&B's. Mijn mond valt open. Wat is dit voor klantonvriendelijkheid? Ik zeg dan ook dat dit de eerste keer is dat ik dit meemaak. Dan moet je er naar toe gaan en kijken of er plaats is. Hallo, trut, heb je wel helemaal door wat je zegt. 'Even' langs gaan. En als er geen plaats is 'even' verder lopen zeker. Maar waarschijnlijk keek ik zo verbouwereerd dat ze toch voor me gaat bellen. En er is plaats. Met mijn allervriendelijkste glimlach (tegelijkertijd denkend: 'steek hem in je ...') bedank ik haar voor de moeite. Op een bankje bij het meer ga ik dan eerst maar eens mijn lunch nuttigen. En ik ben natuurlijk de enige die dat doet met zelf belegd brood. Iedereen zit aan een gekocht belegd broodje, dan wel allerlei ingewikkelde lunchdingetjes. Daarna loop ik verder door naar Cully.

En dan nog even dit.
- Syl: ik hoop dat je genoten hebt. Al zou je dat op het eerste oog niet denken, zijn er nog heel wat overeenkomsten tussen onze beide reizen hoor.