Dag 22: Hermonville - Reims (18 km)

Dinsdag 25 mei 2010
Vanaf Canterbury: 419 km
Tot Rome: 1664 km

Bridget heeft de tafel gedekt en zo ontbijten we samen: vers stokbrood, een chocoladecroissant en versgeperste jus d'orange. Hmm, lekker. En tijdens het ontbijt kom ik dan nog meer te weten over de familie Foot. Het feestje was voor 40 personen. Tsja, dan begrijp ik dat je voor een heel weeshuis eten maakt. Haar zoon is 52. Een van haar zonen is met een Nederlandse getrouwd die uit Breda komt, en ze wonen nu in Portugal. De andere zoon woont in Engeland, 35 minuten met de trein buiten Londen. En haar schoondochter, die iets met party planning doet, had zo vaak te hard gereden dat ze te veel strafpunten had gekregen en haar rijbewijs een paar maanden kwijt was. Bridget (ik vind het geen naam voor een vrouw van in de 80, maar daar heb ik vroeger misschien te veel The Bold and the Beautiful voor gekeken; ik vind het meer een Margret, of een Dorothy, of een Penelope) en Dennis hadden vroeger een PR en entertainment bureau. En daarom vindt ze het leuk om mensen te ontmoeten. De B&B doet ze al een jaar of 13. Hoe kom ik aan haar adres? Want ze is bij geen enkel bureau aangesloten. In het dorp zijn twee officiële B&B's. En ze woont al 19 jaar in Frankrijk. Oh ja, en ze doet ook de PR van een van champagnehuizen in de buurt. Het huis waar ze nu in woont is wel een beetje groot, maar ze houdt van de tuin en zo lang ze die nog kan bijhouden blijft ze hier wonen. Misschien dat ze op termijn wel weer terug naar Engeland gaat, maar dat weet ze nog niet. Het huis dateert uit de 18e eeuw. Wist je overigens dat deze omgeving in de zomer net zo warm is als Zuid-Frankrijk? En in de winter is het ijskoud. Ik kan er geen speld tussen krijgen. Nou ja, hoeft ook niet. Zo op de vroege ochtend ben ik nog niet zo spraakzaam; hoeft thuis ook niet hè. Heb geen ochtendhumeur, maar er praat thuis toch niemand terug.
En zo ga ik weer op pad; eerst nog een stokbrood kopen en dan richting de wijngaarden. Eindelijk zie ik ze dan hoor. Er zitten al hele kleine minidruifjes aan. Champagne is niet zo aan mij besteed: vind het een beetje goedkoop bubbeltjeswater. Jip en Janneke champagne is minstens even lekker. Ik weet dat ik dit niet tegen de echte kenner en liefhebber moet zeggen, maar smaken verschillen.
En als je denkt rustig door de velden te lopen, komen er ineens straaljagers over. Vond ik dat in de tijd van Top Gun wel spannend (maar dat was toen Tom Cruise nog 'beschuitwaardig' was); nu vind ik ze vooral storend en eng. Wat een takke herrie zeg: eerst één heen, dan twee heen, dan twee weer terug, en tegelijkertijd één terug en twee heen. Er lijkt geen eind aan te komen. Ze vliegen laag en ik ben bang dat ze door de geluidsbarrière heen vliegen. Dat gebeurde een paar dagen geleden ook, en dat maakt nog veel meer lawaai. Daar schrik je je helemaal lam van, en lokt een heleboel scheldwoorden uit.
En dan kom ik in de buurt van Reims. Ik loop weer een stuk langs een kanaal: het is een favoriet rondje voor joggers en fietsers. In Reims eerst naar de VVV die naast de kathedraal ligt. Ze reserveren een kamer voor me bij La Maison Diocésaine de Saint Sixte. Bij die organisatie zat ik in Arras ook. Ik weet niet goed wat voor instellingen dit zijn, maar het is er druk. Op de gang zijn groepjes opdrachten aan het uitvoeren. Ha, ha, het lijkt wel werk. En er lopen allerlei mensen rond die 'iets doen'; veel hebben een klein dan wel wat groter kruis om hangen. Het zal wel een soort kerkenwerk zijn. Ik moet even gaan zitten en dan komt er iemand mij helpen. De man vraagt of ik un petit peu Frans spreek. Ja inderdaad. En daarom probeert hij Engels te praten. Zijn Engels is echter nog petit peuteriger dan mijn Frans, dus ik herhaal zijn woorden in het Frans om zeker te zijn dat ik hem begrijp. En dan zegt hij ook: je spreekt helemaal niet un petit peu Français, maar un grand peu. Tsja, dat ligt er maar aan wat je onder petit verstaat hè. Ik krijg een kamer voor mezelf en ik heb morgen ontbijt. Prima. Dan nog even naar de kathedraal. Ben ik net buiten, begint het toch te regenen. En dus weer naar binnen om mijn regenjas te halen. Hier is echter niets tegen bestand. Het hoost. En binnen de kortste keren sop ik in mijn schoenen. De riolering kan de watertoevoer niet aan en hier en daar staat het blank. Nou ja, ik loop er maar gewoon doorheen; ik heb sneldrogende gympen, die ik ook onder de douche gebruik. En dan gaat het ook nog onweren. Hè bah, daar houd ik niet van en ik ben dan ook blij dat ik niet meer wandel. Morgen dus extra vroeg weg. Iedereen schuilt, met uitzondering van een paar debielen, waaronder ik dus. En zo kom ik doorweekt bij de kathedraal aan. Als ik mijn arm naar beneden doe, loopt er een straaltje water uit mijn mouw. Druipend bekijk ik de immense kathedraal. Die van Laon vond ik mooier; die was veel lichter van binnen en maakte een grootse indruk door alle boogjes en bogen. Deze kerk is veel donkerder, maar heeft wel een aantal prachtige glas-in-loodramen, van onder andere Marc Chagall. En hij nog wat groter, en de façade dus ook, die overigens prachtig is; wat een versieringen. Er zou hier ook een labyrint moeten zijn; dat is een van de pelgrimsymbolen. Niet om er, zoals in een doolhof, te verdwalen, maar om er de juiste weg te vinden. Het labyrint blijkt erg groot te zij geweest, maar is in de 18e eeuw al verwoest. Loop daarna nog even terug naar de VVV om een slaapplaats voor morgen te reserveren en te vragen wat het weer morgen wordt. Daar hangt vanaf hoeveel km ik ga lopen. Als het zou gaan onweren, wil ik daarvòòr binnen zijn. Het zal alleen gaan regenen en het wordt zo'n tien graden kouder dan vandaag. Oké, dan maar de 26 km naar Trepail.
Inmiddels heb ik al zo lang geen internetmogelijkheden, dat ik een hotel binnen stap, waar ik wat ga drinken (het regent ook weer), maar waar ik zo ook kan eten. Dan mag ik vast wel gebruikmaken van de gratis wifi die ze hebben.

En dan nog even dit.
- Femke: voeten wassen zonder zeep lijkt me in deze omstandigheden geen goed idee :-), maar met koud water wel.
- Fred: de kathedraal is inderdaad prachtig, de kerk van Saint Rémi hoop ik morgen te doen, en voor het paleis de Tau was ik te laat.