Dag 21: Corbeny - Hermonville (25 km)

Maandag 24 mei 2010
Vanaf Canterbury: 401 km
Tot Rome: 1682 km

Vandaag twee nieuwe Franse woorden geleerd: Pentecôte en rivage. Het is vandaag tweede Pinksterdag, ook in Frankrijk en dus is het druk. Beide accommodatie suggesties die ik in Hermonville had, zijn 'complet', en dus vol. Maar de meneer van het hotel krijgt nog een ander telefoonnummer en daar belt hij nog even naar toe. Mevrouw Foot, een Engelse dame, verwacht me om 17.00 uur. En dus ben ik maar weer wat blij dat ik van tevoren een slaapplaats heb geregeld. Hè, dat scheelt ook Frans geklungel. Over het algemeen gaat het Frans heel goed, maar zo af en toe zit ik enorm te prutsen en een diep filosofisch gesprek over de zin van het leven kan ik niet voeren. Niet dat ik daar nou elke dag behoefte aan heb, maar toch. En rivage is bocht. Ik moet in Hermonville naar de Route de l'église, en dan na de bocht naar rechts. Ook geen onbelangrijke informatie.
Om 9 uur is het al 25 graden. Ik klaag niet hoor,maar het is een warme dag. Gisteren liep ik een stuk door het bos waar ik opgegeten werd door de muggen. En dus neem ik nu een aantal voorzorgsmaatregelen. Mijn broekspijpen gaan weer naar beneden en mijn trui met lange mouwen gaat aan. En zo loop ik te puffen en heb alleen nog gezoem om mijn hoofd. Ik heb er een dikke enkel aan over gehouden gisteren en veel jeuk; dat vind ik meer dan genoeg. Maar bij 30 graden is het toch wat erg warm.
En vind ik 25 km wel mooi voor vandaag. Ik loop weer eens fout en kom uit bij de snelweg waar ik geen kant op kan. En dus moet ik weer zo'n 2,5 km teruglopen. Nou loop ik vandaag toch weer 30 km. Het ging zo goed de laatste tijd. Ik baal er flink van, maar ja.

Ik ben in Nord Pas de Calais begonnen, daar heb ik een tijd doorheen gelopen, daarna een paar dagen door Picardië en vandaag kom ik in de Champagne aan. En ik ben er nauwelijks of het eerste champagnehuis dient zich al aan. Ik heb nog geen druif gezien.
Verder loop ik weer een stuk langs een kanaal. Ik blijf dat erg Nederlands vinden, maar dat is natuurlijk onzin. Je moet het grote verval op een of andere manier overbruggen en dat gebeurt dus met sluisjes in dat kanaal. Vandaag zie ik voor het eerst een boot zich door het sluisje manoeuvreren. Echt veel ruimte aan beide kanten is er niet. Even wachten tot het bassin vol water is, en de boot kan er aan de andere kant weer uit. Leuk om te zien.
En zo kom ik in Hermonville aan. Eerst het adres opzoeken en dan in een parkje wachten tot het 17.00 uur is. Schoenen uit en hangen op een 'hernia bankje'. Oh ja, ik heb de 400 km grens bereikt. Heb eenvijfde gehad. Even voor vijven vind ik het wel tijd om te gaan. En Madame Foot is er ook. Een echte Engelse dame van een jaar of 80, die rap Frans met een Engels accent ratelt. Ze woont in een fantastisch huis met allemaal kamers achter elkaar. Super Engels ingericht (maar dan niet met bloemetjestapijt, èn bloemetjesbehang èn een bloemetjesbank, maar iets stijlvoller zoals in de betere Engelse series. Mevrouw Foot blijkt Bridget te heten. Er staat een grote kan met 'Bridget and Dennis 40 years together'. Dennis is er waarschijnlijk niet meer, maar dat was een chique man. Overal staan foto's van haar, hem, twee zonen en een aantal kleinkinderen en alle mogelijke combinaties van alle personen. En wat doet een English lady? Juist, bridgen. En dat was ze helemaal vergeten. Ze heeft een bridge competitie en daar moet ze zo nog naar toe. En dus laat ze me weer alleen. Of ik dat niet erg vind. Nee hoor. En wat doe je met eten? Geen idee, is hier iets eenvoudigs? Gisteren is mijn zoon langs geweest en ik heb van alles over: zalm, salade, aardbeientaart, wijn. Neem alles maar wat er in de ijskast staat en wat je lekker vindt. Vind je het echt niet 'rude' dat ik wegga? Je kunt in de tuin gaan zitten. En hier zijn de sleutels, als je de plaats nog even wilt verkennen, maar je hoeft de deur niet op slot te doen hoor. Dit is een hele veilige plaats. Hoe laat wil je morgen ontbijten? Ze ziet dat ik even twijfel over het tijdstip. Ik ben altijd op hoor. Oké, doe dan maar 7.30 uur. En zo rent ze in haar lichtblauwe jurk naar de auto en rijdt ze naar de bridge competitie. Zo maak je toch wel weer wat mee. B&B's zijn elke keer weer verrassend. Ze verwacht om een uur of tien weer terug te zijn, maar dan lig ik allang op één oor.
En hoewel ik gewend ben om pas om 19.30 uur te eten, rammel ik al om 18.00 uur. Ik ga gewoon aan de zalm en de salade. Ik trek de ijskast nog even open om te zien of er nog wat anders lekkers in staat. Die staat werkelijk mutje vol met chocoladecake (oh, dat is ook lekker), rosbief, een of ander vleesprutje, iets spinazieachtigs, een andere salade, en zo nog wat onherkenbare dingen van schoteltjes en borden die op elkaar gestapeld staan. Het feestje met zoonlief was blijkbaar meer dan 'even langskomen'. Er is voor een heel weeshuis over. Hmm, ze mag de ijskast overigens wel eens schoonmaken. Dacht dat ik een slonzige huisvrouw was, maar dit is nog erger. Nou ja, de zalm en de salade vind ik wel genoeg. En dan neem ik de aardbeientaart toe.

En dan nog even dit.
- Charlotte: Led Zeppelin is wel ver van voor jouw tijd zeg. Maar je zult de tekst zelf goed herkennen. Zal op internet nog wel even de muziek erbij zoeken.