Dinsdag 4 mei 2010
Vanaf Canterbury: 17,4 km
Tot Rome: 2065,6 km
Niet echt geweldig geslapen. Het bed was eigenlijk iets te kort, het matras zakte door tot op de grond en het kussen was zo hard dat je oor er zeer van ging doen. Bovendien werd vanmorgen om 6 uur de glasbak onder het hotelraam geleegd. Maar dat mag de pret niet drukken. We ontbijten best goed en staan om 9 uur bij de poort van de kathedraal. Allison, de oud-deputy van een van de scholen in Oman werkt tegenwoordig in Canterbury en ze had van alles geregeld. We werden welkom geheten, ik kreeg mijn allereerste stempel in mijn pelgrimspaspoort en we hebben de kathedraal kunnen bekijken. Die is toch wel erg mooi hoor; en groot. Ik was er ooit eerder geweest, maar kon het me niet meer herinneren. Na het 10 uur gebed maken we nog een praatje met een van de referents / chaplains. Hij geeft ons nog zelfs de zegen mee. En al ben ik niet katholiek en denk ik niet dat mijn tocht beter zal verlopen dan als ik zonder deze zegening op weg was gegaan, is het toch bijzonder. Wat een ontvangst en wat een mooi begin van mijn pelgrimstocht. Allison, nogmaals dank! Maar ik ga niet weg voordat ik een kaarsje gebrand heb. Mathieu: die was speciaal voor jou. En zo vertrekken we na elven pas, na eerst nog even bij de Starbucks langs gegaan te zijn voor een enorm lekkere thee en een enorm lekkere chocolade muffin. Ha, ha, echt een primitief pelgrimsmaal.
Maar Canterbury uitkomen, is nog niet zo makkelijk. We lopen nog al eens verkeerd en na een uur zijn we nog niet de stad uit en hebben we pas 2 km gelopen. In dit tempo gaan we natuurlijk nooit 17 km halen. Een beetje frustrerend is het wel. Toch valt het me alleszins mee hoe het lopen met bagage gaat, Ik heb ten slotte al bijna twee uur met mijn rugzak op door de kathedraal gelopen en natuurlijk doet het af en toe zeer, maar mijn armen sterven niet af. Het scheelt natuurlijk dat ik samen met mijn vader loop. Het heeft voordelen om alleen te lopen, en dat is ook bijzonder, maar het is minstens zo bijzonder om samen met mijn vader te starten. Om alle mooie dingen te kunnen delen, maar dus ook de frustratie van de weg kwijt zijn.
Het waait op het open veld hard en dat maakt het koud, maar het regent niet en de zon schijnt ook tussendoor. Eigenlijk is het gewoon fantastisch weer. Dit is een goed begin. We lopen door prachtige koolzaadvelden, licht glooiend landschap, door Engelse gehuchten met echte cottages en prachtige bloesembomen. Wat is het voorjaar mooi. Dit is leuk. En iedereen is aardig. Als we aan de kant van der weg zitten om te lunchen, roept een man die zijn hond uitlaat van ver of we verdwaald zijn. Nee hoor. En hij loopt door. Ik word er helemaal blij van.
En zo komen we dan eindelijk in Shepherdswell aan. Ik vind het ook genoeg voor vandaag. Ik heb meer gelopen dan de bedoeling en eigenlijk heb ik te veel gelopen. En als we dan naar de eerste B&B van ons lijstje gaan en die blijkt al twee jaar niet meer te bestaan, baal ik daar enorm van. Maar gelukkig is er nog een en die heeft wel plaats. En zo stort ik me meteen op het bed. Maak me over een uur maar wakker. Mijn armen doe zeer en mijn voeren zijn moe. Maar we moeten nog eten. En ik geniet in een echt Engelse tent, Bell Inn geheten, van Fish and chips.
En dan nog even dit.
- Katinka, Francis, Anita, Ed en Nynke, Annette en Bert: dank jullie voor jullie lieve sms-jes. Ik kan helaas niet op elk bericht reageren, maar weet dat ik ze met vreugde lees en herlees.
- Alinda, vandaag hoorde ik bij Starbucks een nummer van Ella Fitzgerald; ik wist van haar Grammy en dacht aan jou.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten