Maandag 3 mei 2010
Vanaf Canterbury: 0 km
Tot Rome: 2083 km
Partir c`est mourir un peu. Heb ik vorige week al afscheid genomen van broer Max, schoonzus Liesbeth en mijn lieve nichtje Anna, vandaag neem ik afscheid van mijn moeder. Het is een raar idee hoor, om ze bijna vier maanden niet te zien. En bij het vertrek ga ik dan ook elke keer een klein beetje dood. Gelukkig bestaat er sms, en Skype. Zaterdag heb ik Skype en de webcam op mijn notebook uitgeprobeerd. Erg leuk natuurlijk: vooral om jezelf te zien. Ik kan het niet laten om gekke bekken te trekken. Maar het is een uitkomst.
En zo vertrekken mijn vader en ik. We worden nog even door buurvrouw Filia uitgezwaaid en nageroepen. We lopen richting de bushalte. Althans, dat was de bedoeling. Shit, bushalte opgeheven. En nu? Heel hard doorlopen en lopend naar het station. We zouden het moeten kunnen halen. En ja hoor. Warm, bezweet en buiten adem lopen we het perron op. Lekker begin is dit. Nou ja. We halen de trein en de overstap en komen op tijd op Sloterdijk aan. En zo rijden we met de bus naar Calais. Onderweg hebben we file, waardoor we een boot later hebben dan gepland, en dus komen we ook later in Dover aan. We nemen daar de trein en zijn om een uur of negen in Canterbury. Op naar het hotel. Dat moet toch niet zo moeilijk zijn, zou je denken. Dus niet. We blijven rondjes lopen. En na een uur rondjes te hebben gelopen, ook helemaal rondom de kathedraal, we zelfs drie keer langs het hotel te zijn geweest, zien we dan eindelijk de ingang. Ach ja. Echt duidelijk is het ook niet hoor in het donker,
Het is oud en primitief, alles loopt scheef, maar de mevrouw is vriendelijk en het is er schoon. Lekker slapen dus.
En dan nog even dit.
- Anita, Sjaantje heeft al naast me gelegen hoor. Heb ook al veel keutels van al haar vriendjes gezien.
- Frans, nee natuurlijk ben ik niet bekeerd. Wat denk je wel.
- Jayne, indeed an enjoying scenery. By the way: I like the wish to someone starting a journey.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten